Ҳарчанд хати ботилам аз тору пуди хеш

هرچند خط باطلم از تار و پود خویش

Хиҷлати кашам чу мавҷи сароб аз намӯд хеш

خجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش

Чун абри ғӯта дар арақи шарм май занам

چون ابر غوطه در عرق شرم می‌زنم

Бандами лаби ҳазор садафгар ба ҷӯади хеш

بندم لب هزار صدف گر به جود خویش

Теғи дам дам шавад чу буруни ое аз ғилоф

تیغ دم دم شود چو برون آیی از غلاف

Ҳрдм ки суф ишқ кунӣ аз вуҷӯди хеш

هردم که صوف عشق کنی از وجود خویش

Шуд ашки абри гавҳари шҳўор дар садаф

شد اشک ابر گوهر شهوار در صدف

Аз пок гавҳарон макун имсоки ҷӯади хеш

از پاک‌گوهران مکن امساک جود خویش

Абри зуком , пардаи мағзи ҷаҳон шуда аст

ابر زکام، پرده مغز جهان شده است

Дар оташ афканем чаҳ беҳудаи авди хеш ?

در آتش افکنیم چه بیهوده عود خویش؟

Аз файзи буии сӯхтагӣ халқ ғофиланд

از فیض بوی سوختگی خلق غافلند

Дар синаи ҳамчуи лолаи гиреҳи сози дӯди хеш

در سینه همچو لاله گره ساز دود خویش

Чун ҳарчӣ вақфи гашт ба зӯдӣ шавад хароб

چون هرچه وقف گشت به زودی شود خراب

Кардем вақфи ишқи ту малики вуҷӯди хеш

کردیم وقف عشق تو ملک وجود خویش

Хоки сияҳ ба косаи чашм ғизола кард

خاک سیه به کاسه چشم غزاله کرد

эй сангдил биноз ба чашми кабӯди хеш

ای سنگدل بناز به چشم کبود خویش

Ҳарчанд тоҷирем фурӯмоя нестем

هرچند تاجریم فرومایه نیستیم

То бар зиён халқ гузинем суди хеш

تا بر زیان خلق گزینیم سود خویش

Ман кистам ки саҷда бар он остон кунам ?

من کیستم که سجده بر آن آستان کنم ؟

Дар хок мекунам зи хиҷолати суҷуди хеш

در خاک می‌کنم ز خجالت سجود خویش

Ҷой тараҳҳумаст бар оташ нишаста ро

جای ترحم است بر آتش نشسته را

Соиб чаҳ интиқоми кашам аз ҳасуди хеш ?

صائب چه انتقام کشم از حسود خویش ؟