Дрхўн нишастам аз нафаси мшкбори хеш

درخون نشستم از نفس مشکبار خویش

Чун нофаи уқда Эй нагушӯдам зкори хеш

چون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش

Анҷум ба офтоби шаби тираро расонад

انجم به آفتاب شب تیره را رساند

Дорам умедҳо ба дили доғдори хеш

دارم امیدها به دل داغدار خویش

То як дили гирифта буд дрбсоти хок

تا یک دل گرفته بود دربساط خاک

Чун токи уқдае нгшоими зи кори хеш

چون تاک عقده ای نگشایم ز کار خویش

Инсоф нест гирд ятемӣ шавад ғариб

انصاف نیست گرد یتیمی شود غریب

Варна шкстмии гуҳари обдори хеш

ورنه شکستمی گهر آبدار خویش

Аз вақти танг , чун гули раънои дарин чаман

از وقت تنگ،چون گل رعنا درین چمن

Як коса кардаем хазону баҳори хеш

یک کاسه کرده ایم خزان و بهار خویش

Санги тамоми дркФи атфол ҳам намонад

سنگ تمام درکف اطفال هم نماند

Охири ҷунуни ноқис мо кард корхўиш

آخر جنون ناقص ما کرد کارخویش

Дорад марои зи давлати бедор бе ниёз

دارد مرا ز دولت بیدار بی نیاز

Шамъӣ ки дорам аздли шаби зиндаи дори хеш

شمعی که دارم ازدل شب زنده دار خویش

Соиб чаҳ фориғаст збии баррагии хазон

صائب چه فارغ است زبی برگی خزان

Мурғӣ ки дар қафас гузаронад баҳори хеш

مرغی که در قفس گذراند بهار خویش