Ҳарфи сабк наме барадами азқрори хеш
حرف سبک نمی بردم ازقرار خویش
Аз ҳар садо чу кӯҳ набозам виқори хеш
از هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Гар бугзарад чу хӯшаи парвини серуми зи чарх
گر بگذرد چو خوشه پروین سرم ز چرخ
Уфтам чу сояи дрқдми шохсори хеш
افتم چو سایه درقدم شاخسار خویش
Бар шамъи музтариб шудаи дасти ҳимоятам
بر شمع مضطرب شده دست حمایتم
Оҷизи кашӣ чу бод насозам шиори хеш
عاجز کشی چو باد نسازم شعار خویش
Чун офтоб , гавҳарами азкон иззат аст
چون آفتاب، گوهرم ازکان عزت است
Брхок агар Фтм , нафтами зи эътибори хеш
برخاک اگر فتم، نفتم ز اعتبار خویش
аи змни кулоҳи гӯша шохӣ нагашта хам
ا زمن کلاه گوشه شاخی نگشته خم
Чун срўбстаҳам ба дили танги борхўиш
چون سروبسته ام به دل تنگ بارخویش
Чун шамъи оташам ба раги ҷон агар зананд
چون شمع آتشم به رگ جان اگر زنند
Барҳам наме занами мижаи ашкбори хеш
برهم نمی زنم مژه اشکبار خویش
Ширин ба хӯн кунанд даҳани тешаи маро
شیرین به خون کنند دهن تیشه مرا
Чун кӯҳкан надорам толеъи зкори хеш
چون کوهکن ندارم طالع زکار خویش
Аз дидаи ҳасуд , ҳамон неш ме хӯрам
از دیده حسود ، همان نیش می خورم
Чун доғи лола гар кунам оташи ҳисори хеш
چون داغ لاله گر کنم آتش حصار خویش
Ишқи ғаюри тан ба грстн наме диҳад
عشق غیور تن به گرستن نمی دهد
Ин шуъла ташнааст ба хӯни шарори хеш
این شعله تشنه است به خون شرار خویش
Сад ваъдаи умед ба дил додаам дурӯғ
صد وعده امید به دل داده ام دروغ
Чун ман мабод ҳеҷ касе шармсори хеш
چون من مباد هیچ کسی شرمسار خویش
Раҳмӣ ба пушти дасти нигорин хеш кун
رحمی به پشت دست نگارین خویش کن
Зинҳори брмдори назари азшкори хеш
زنهار برمدار نظر ازشکار خویش
Хати теғи дрқлмрўи рухсор ӯ гузошт
خط تیغ درقلمرو رخسار او گذاشت
Охири сияҳи забонӣ мо кард корхўиш
آخر سیه زبانی ما کرد کارخویش
Дуздони бӯсаи холи з рухсор ме баранд
دزدان بوسه خال ز رخسار می برند
Ғофил машав зи лаъли лаби обдори хеш
غافل مشو ز لعل لب آبدار خویش
Оғӯшами азкшокши ҳасрат чу гул дарид
آغوشم ازکشاکش حسرت چو گل درید
Шох гулӣ надид шабии даркинории хеш
شاخ گلی ندید شبی درکنار خویش
Токӣ касе ба сбҳаҳи рег равон кунад
تاکی کسی به سبحه ریگ روان کند
Дар дашти ғам , шумори ғам бе шумори хеш
در دشت غم، شمار غم بی شمار خویش
Ҷӯши сиришки барсари мижгони надида Эй
جوش سرشک برسر مژگان ندیده ای
эй шуълаи пари мноз ба рақси шарори хеш
ای شعله پر مناز به رقص شرار خویش
Шайтони роҳ мо нашавад гандуми биҳишт
شیطان راه ما نشود گندم بهشت
Моробсаст нони ҷӯин диёри хеш
مارابس است نان جوین دیار خویش
Фурсат ба шӯри чашмии ахтар наме диҳем
فرصت به شور چشمی اختر نمی دهیم
Худ мешавем чашми бади рӯзгори хеш
خود می شویم چشم بد روزگار خویش
Пӯшида чашм мегузарад аз дар биҳишт
پوشیده چشم می گذرد از در بهشت
Соиб фитодааст ба фикри диёри хеш
صائب فتاده است به فکر دیار خویش