Сари сабзи он ки саъии кнддри ҳалоки хеш

سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویش

Чиндчўи сарви домани ҳиммати зи хоки хеш

چیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش

Ҳаркас надошт зиндаи шабии роброи дӯст

هرکس نداشت زنده شبی رابرای دوست

Дрзндгии набарди чароғӣ ба хоки хеш

درزندگی نبرد چراغی به خاک خویش

Аздшмни ғаюр таназзул наме кунам

ازدشمن غیور تنزل نمی کنم

Дар дидаи сипеҳри занами мушти хоки хеш

در دیده سپهر زنم مشت خاک خویش

Ҷуръат ба тиздстии ман фахр ме кунад

جرأت به تیزدستی من فخر می کند

Азкўҳкни далери терм дар ҳалоки хеш

ازکوهکن دلیر ترم در هلاک خویش

Он зулфи ҳамчуи дом , ки умраши дарози бод

آن زلف همچو دام، که عمرش دراز باد

Ҳаргиз накард ёди асирони хоки хеш

هرگز نکرد یاد اسیران خاک خویش

Ошиқ чаро умед набандад ба ишқи пок ?

عاشق چرا امید نبندد به عشق پاک؟

Шабнами азиз боғ шуд аз чашми поки хеш

شبنم عزیز باغ شد از چشم پاک خویش

Соиби ним зи танагии дили ғунчаи сони малул

صائب نیم ز تنگی دل غنچه سان ملول

Чун гул шукуфтаам зи дили чоки чоки хеш

چون گل شکفته ام ز دل چاک چاک خویش