АзгФтгўӣ ишқ гузидам забони хеш

ازگفتگوی عشق گزیدم زبان خویش

Азшир моҳтоб буридам каттони хеш

ازشیر ماهتاب بریدم کتان خویش

Гар бихбри рӯми зи ҷаҳони ҷой таън нест

گر بیخبر روم ز جهان جای طعن نیست

Як кас наёфтам ки бипурсам нишони хеш

یک کس نیافتم که بپرسم نشان خویش

Нонаш ҳамеша гарм буд ҳамчуи офтоб

نانش همیشه گرم بود همچو آفتاب

Ҳаркас ба зарраи файзи расонади зхўони хеш

هرکس به ذره فیض رساند زخوان خویش

Чун сарви дрмқоми ризо истода ам

چون سرو درمقام رضا ایستاده ام

Осӯдаи хотирами зи баҳору хазони хеш

آسوده خاطرم ز بهار و خزان خویش

Он соқии Карим ки умраши дарози бод

آن ساقی کریم که عمرش دراز باد

Фурсати нмидҳд ки бигирам Аннани хеш

فرصت نمیدهد که بگیرم عنان خویش

Соғар ба эҳтиёт сетанд зи дасти Хизр

ساغر به احتیاط ستاند ز دست خضر

Дармондаам ба дасти дили бадгумони хеш

درمانده ام به دست دل بدگمان خویش

Пурвои холи чеҳра Юсуф наме кунад

پروای خال چهره یوسف نمی کند

Соиби зи нуқтаи қалами имтиҳони хеш

صائب ز نقطه قلم امتحان خویش