Аз биқрории дили андӯҳгини хеш

از بیقراری دل اندوهگین خویش

Хиҷлати кашам ҳамеша зи пҳлўншини хеш

خجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش

Дар водӣӣ ки рӯбаҳи қафо май раванди халқ

در وادیی که روبه قفا می روند خلق

Дар қаъри чоҳам аз назари дурбини хеш

در قعر چاهم از نظر دوربین خویش

эй вой агар маро накунад об , инфеъол

ای وای اگر مرا نکند آب،انفعال

Зини тухмҳо ки коштаам дар замини хеш

زین تخمها که کاشته ام در زمین خویش

Он хирманам ки хӯша ашкаст ҳосилам

آن خرمنم که خوشه اشک است حاصلم

Аз ҷайбу домани тиҳии хӯшаи чини хеш

از جیب و دامن تهی خوشه چین خویش

Юсуф ба сими қалби фурӯшии з ақл нест

یوسف به سیم قلب فروشی ز عقل نیست

Мо сулҳ кардаем зднё ба дайни хеш

ما صلح کرده ایم زدنیا به دین خویش

Як нақш беш нест нигинроу лаъл ӯ

یک نقش بیش نیست نگین را و لعل او

Дорад ҳазор ранги сухани дирангин хеш

دارد هزار رنگ سخن درنگین خویش

Аз бас гирифтааст маро дар миёни гуноҳ

از بس گرفته است مرا در میان گناه

Аз шарм нанигарам ба ясору ямини хеш

از شرم ننگرم به یسار و یمین خویش

Доим ба хӯни гарми шафақ ғӯта ме хӯрам

دایم به خون گرم شفق غوطه می خورم

Чун субҳи содиқ аз нафаси ростини хеш

چون صبح صادق از نفس راستین خویش

Чун шабнамаст бистару болини ман зи гул

چون شبنم است بستر و بالین من ز گل

Дар хорзор , аз назари поки байни хеш

در خارزار، از نظر پاک بین خویش

Гирди ятемии гуҳари пок ман шавад

گرد یتیمی گهر پاک من شود

Гирд аз дилӣ ки бистарам аз остини хеш

گرد از دلی که بسترم از آستین خویش

Чун гули фиреби ханда шодӣ наме хӯрем

چون گل فریب خنده شادی نمی خوریم

Нақши муроди мости зи чини ҷабини хеш

نقش مراد ماست ز چین جبین خویش

Сайд мурод азуаст ки дрсиди гоҳи ишқ

صید مراد ازوست که درصید گاه عشق

Гардад тамоми чашми вбўди дркмини хеш

گردد تمام چشم وبود درکمین خویش

Соиби з ҳар ки ҳаст ба кирдори камтарам

صائب ز هر که هست به کردار کمترم

Дар гуфтугӯ агар чаҳ надорам қарини хеш

در گفتگو اگر چه ندارم قرین خویش