Аз тарк муддаост дили ман ба ҷои хеш

از ترک مدعاست دل من به جای خویش

Осӯдаам зи хотир бе муддаои хеш

آسوده ام ز خاطر بی مدعای خویش

Ғофили зи сайри олам боло наме шавам

غافل ز سیر عالم بالا نمی شوم

Уфтад чўшмъ агар сари ман зери пои хеш

افتد چوشمع اگر سر من زیر پای خویش

Аз имтиёзи даст чу ойӣна шаста ам

از امتیاز دست چو آیینه شسته ام

Бо хубу зишти соФдлм аз сафои хеш

با خوب و زشت صافدلم از صفای خویش

Паҳлавӣ лоғараст марои бӯрёии фақр

پهلوی لاغرست مرا بوریای فقر

Фарш дигар мронбўди дрсрои хеш

فرش دگر مرانبود درسرای خویش

Бедор кӣ шаванд ба фарёди ғофилон ?

بیدار کی شوند به فریاد غافلان؟

Девор чун фитод нахезад зи ҷои хеш

دیوار چون فتاد نخیزد ز جای خویش

Ғифлати нигар ки бо дами ҷони бахш чун Масеҳ

غفلت نگر که با دم جان بخش چون مسیح

Дарюза мекунам зи табибони давои хеш

دریوزه می کنم ز طبیبان دوای خویش

Бар ман раҳ гурез набастааст ҳеҷ кас

بر من ره گریز نبسته است هیچ کس

Дорам ба пой , банди гарон аз вафои хеш

دارم به پای، بند گران از وفای خویش

Шамъӣ фурухтам ба раҳи бозмондагон

شمعی فروختم به ره بازماندگان

Хорӣ ки дрраҳ ту кашидам зи пои хеш

خاری که درره تو کشیدم ز پای خویش

Ҳар барги сабз ӯ каф афсӯс мешавад

هر برگ سبز او کف افسوس میشود

Нахлӣ ки мива Эй нафишонд ба пои хеш

نخلی که میوه ای نفشاند به پای خویش

Гардад ба қадари решаи дўондни баланди нахл

گردد به قدر ریشه دواندن بلند نخل

ДрФкр зинҳор биФшори пои хеш

درفکر زینهار بیفشار پای خویش

Гар равзаи биҳишт буд дӯзах ман аст

گر روضه بهشت بود دوزخ من است

Соиб ба ҳар куҷои рӯм аз сарои хеш

صائب به هر کجا روم از سرای خویش