Аз ҷо наме рӯм чу сапанд аз навой хеш

از جا نمی روم چو سپند از نوای خویش

Оташи занам ба маҳфил ва бошам ба ҷои хеш

آتش زنم به محفل و باشم به جای خویش

Зон мутриби блнднўо дар тарона ам

زان مطرب بلندنوا در ترانه ام

Чун не наме занами нафасӣ бар ҳавои хеш

چون نی نمی زنم نفسی بر هوای خویش

Зон соқии худам ки наёбам дарин ҷаҳон

زان ساقی خودم که نیابم درین جهان

Мардии сазои бодаи мрдозмои хеш

مردی سزای باده مردآزمای خویش

Чун нест ҳеҷ кас ки ба фарёд ман расад

چون نیست هیچ کس که به فریاد من رسد

Худ рақс мекунам чу сапанд аз навой хеш

خود رقص می کنم چو سپند از نوای خویش

Соиби ман он баланд навоем ки май занам

صائب من آن بلند نوایم که می زنم

Дрбргризи ҷӯши баҳор аз навой хеш

دربرگریز جوش بهار از نوای خویش