То бе нишони кашами нафасӣ бар ҳавои хеш

تا بی نشان کشم نفسی بر هوای خویش

Чун гирдбод маҳв кунам нақши пои хеш

چون گردباد محو کنم نقش پای خویش

Мустағнӣ аз баҳорами восўдаҳи азхзон

مستغنی از بهارم وآسوده ازخزان

Дар дашти содаи дил бе муддаои хеш

در دشت ساده دل بی مدعای خویش

Хлўтгҳми зи бикр маъонӣаст прзҳўр

خلوتگهم ز بکر معانی است پرزحور

Омодааст ҷинати ман дрсрои хеш

آماده است جنت من درسرای خویش

Азоби зиндагии нкшми миннати ҳаёт

ازآب زندگی نکشم منت حیات

Чун Хизр , сабзам аз сухани ҷонФзои хеш

چون خضر،سبزم از سخن جانفزای خویش

Раду қабули халқ ба як сӯ ниҳода ам

رد و قبول خلق به یک سو نهاده ام

Икрўии ваяки ҷиҳат шудаам бо худои хеш

یکروی ویک جهت شده ام با خدای خویش

Сокини зормидгии ман буд замин

ساکن زآرمیدگی من بود زمین

Гардуни з ҷо равад чу даройами зҷои хеш

گردون ز جا رود چو درآیم زجای خویش

Соиби маро ба боғи вбҳор эҳтиёҷ нест

صائب مرا به باغ وبهار احتیاج نیست

Сад боғи длгшости маро аз навой хеш

صد باغ دلگشاست مرا از نوای خویش