Ҳасан тўғоФласт зи қадару баҳоии хеш

حسن توغافل است ز قدر و بهای خویش

Ойӣна рохбр набӯд аз сафои хеш

آیینه راخبر نبود از صفای خویش

Чун шамъ то ба хилват ӯ роҳ барда ам

چون شمع تا به خلوت او راه برده ام

Сад бор дидаам сари худ зери пои хеш

صد بار دیده ام سر خود زیر پای خویش

Омехтааст мастӣ ва мастурем ба ҳам

آمیخته است مستی و مستوریم به هم

Афкандаам ба гардани минои радои хеш

افکنده ام به گردن مینا ردای خویش

Азҳолаҳи ма ба ҳалқа мотам нишаста аст

ازهاله مه به حلقه ماتم نشسته است

Шармандааст пеши Рахш аз сафои хеш

شرمنده است پیش رخش از صفای خویش

Азбс ки дили здиднт аз ҷой рафта аст

ازبس که دل زدیدنت از جای رفته است

То рӯзи боз хост наёяд ба ҷои хеш

تا روز باز خواست نیاید به جای خویش

Аз бас ба кори мограҳ афкандаанд халқ

از بس به کار ماگره افکنده اند خلق

Паҳлу тиҳӣ кунем зи банди қабои хеш

پهلو تهی کنیم ز بند قبای خویش

То чанд посбонии айб ниҳон кунам ?

تا چند پاسبانی عیب نهان کنم ؟

Якбори парда май кашам аз айбҳои хеш

یکبار پرده می کشم از عیبهای خویش

Рафтам ки ҳалқаи брдри бегонагии занам

رفتم که حلقه بردر بیگانگی زنم

Шояд ба ин васила шавам ошнои хеш

شاید به این وسیله شوم آشنای خویش

Соиби муқӣми гулшан фирдавс гашта ам

صائب مقیم گلشن فردوس گشته ام

То маҳв кардаам ба ризояши ризои хеш

تا محو کرده ام به رضایش رضای خویش