Рустам касе буд ки барояд ба хуии хеш

رستم کسی بود که برآید به خوی خویش

Дар вақт эҳтиёҷ бигирад гулӯии хеш

در وقت احتیاج بگیرد گلوی خویش

Обӣаст обрӯ ки наёяд ба ҷӯии боз

آبی است آبرو که نیاید به جوی باز

Аз тишнагӣ бисӯз вмризи обрӯии хеш

از تشنگی بسوز ومریز آبروی خویش

Ҳаркас ки ҳамчуи субҳи нафас рошмрдаҳ зад

هرکس که همچو صبح نفس راشمرده زد

Пурнур кард олимии азгФтгўии хеш

پرنور کرد عالمی ازگفتگوی خویش

Бедори шӯ ба чашми таъаммул назора кун

بیدار شو به چشم تأمل نظاره کن

Ҳар субҳдами дроинаҳи ҳашар рӯй хеш

هر صبحدم درآینه حشر روی خویش

Сарсар ба гирд ман нарасад даргузаштагӣ

صرصر به گرد من نرسد درگذشتگی

Дилбастагӣ чу ғунча надорам ба буии хеш

دلبستگی چو غنچه ندارم به بوی خویش

Зин беш баҳрро натавон интизор дод

زین بیش بحر را نتوان انتظار داد

Чун санг мезанем ба қалби сабуии хеш

چون سنگ می زنیم به قلب سبوی خویش

Фардо чу барқ аз оташи сӯзон гузар кунад

فردا چو برق از آتش سوزان گذر کند

Имрӯз ҳарки бугзарад аз орзӯии хеш

امروز هرکه بگذرد از آرزوی خویش

Соиби насиби душмани хунхори мошўд

صائب نصیب دشمن خونخوار ماشود

Тарафӣ ки бастаем зи ҷому сабуии хеш

طرفی که بسته ایم ز جام و سبوی خویش