Сероб дрмҳит шудам зи обрӯии хеш

سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویش

Дар пой хам задаст надодами сабуии хеш

در پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

ДрҳФзи обрӯи з гуҳар бош сахт тар

در حفظ آبرو ز گهر باش سخت‌تر

Кин оби рафта боз наёяд ба ҷӯии хеш

کاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش

Хоки мурод халқ шавад остона аш

خاک مراد خلق شود آستانه‌اش

Ҳаркас ки бугзарад зи сари орзӯии хеш

هر کس که بگذرد ز سَر آرزوی خویش

Аз навбаҳори умр вафое наёфтам

از نوبهار عمر وفایی نیافتم

Чун гули магар гулоб кунам ранги вбўии хеш

چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

Азмҳлти замонаи дун дар кашокашам

از مهلت زمانهٔ دون در کشاکشم

Тарсами марои сипеҳри برارد ба хуии хеш

ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

Доими зи гуфтугӯии ҳақи озор май кашам

دایم ز گفتگوی حق، آزار می‌کشم

Дармондаам чун анбари Соро ба буии хеш

درمانده‌ام چون عنبر سارا به بوی خویش

Соиби нишон ба олам хешам наме диҳанд

صائب نشان به عالم خویشم نمی‌دهند

Чандон ки мекунам зксони ҷустуҷӯии хеш

چندان که می کنم ز کسان جستجوی خویش