Шухӣ ки маро ҳаст таманнои висолаш

شوخی که مرا هست تمنای وصالش

Ваҳшитар аз оҳӯӣ рамидааст хаёлаш

وحشی تر از آهوی رمیده است خیالش

Чашму дили ман ташна ҳасанӣаст ки аз лутф

چشم و دل من تشنه حسنی است که از لطف

Дар оина ва об науфтода мисолаш

در آینه و آب نیفتاده مثالش

Ҳар чанд ки гӣранда буд хӯни шаҳидон

هر چند که گیرنده بود خون شهیدان

Чун лола буд доғдл аз чеҳраи олаш

چون لاله بود داغدل از چهره آلش

Гардид маи иди марои нохунаи чашм

گردید مه عید مرا ناخنه چشم

То чашм ман афтод ба абрӯии ҳилолаш

تا چشم من افتاد به ابروی هلالش