Шуд серумаи сувидои дил аз нури ҷамолаш

شد سرمه سویدای دل از نور جمالش

эй вой агар теғ кашад барқи ҷалолаш

ای وای اگر تیغ کشد برق جلالش

Чун мӯр , дили хоми тамаъ бол баровард

چون مور، دل خام طمع بال برآورد

То шуд зтаҳи зулфи аёни донаи холаш

تا شد زته زلف عیان دانه خالش

Хат бар сари раъное шамшод кашида аст

خط بر سر رعنایی شمشاد کشیده است

Ҳар чанд ки беш аз алифӣ нест ниҳолаш

هر چند که بیش از الفی نیست نهالش

Чун оинаи он кас ки зи соҳиб назарон шуд

چون آینه آن کس که ز صاحب نظران شد

Дркўчаҳу бозор буд суҳбати ҳолаш

درکوچه و بازار بود صحبت حالش

Дар пӯст нагунҷад гул аз андешаи шодӣ

در پوست نگنجد گل از اندیشه شادی

Ғофил ки шикарханд буд субҳи заволаш

غافل که شکرخند بود صبح زوالش

Рангини сухани он ба ки бисозад ба хамӯшӣ

رنگین سخن آن به که بسازد به خموشی

Тоўси ҳамон ба ки набинад прўболш

طاوس همان به که نبیند پروبالش

Чун бар сар гуфтор равад хомаи соиб

چون بر سر گفتار رود خامه صائب

Девона шавад буии гул аз лутфи мақолаш

دیوانه شود بوی گل از لطف مقالش