Он кас ки нишон дод бурун аз ду ҷаҳонаш

آن کس که نشان داد برون از دو جهانش

Саргаштатар аз тир ҳавоӣаст нишонаш

سرگشته تر از تیر هوایی است نشانش

Модар чаҳ шуморем , ки сари панҷаи хуршед

مادر چه شماریم، که سر پنجه خورشید

Дар хӯн шафақ метапад аз шавқи анонаш

در خون شفق می تپد از شوق عنانش

Чашми ду ҷаҳони волаи он қомат раъност

چشم دو جهان واله آن قامت رعناست

Хуши ҳалқа рибоӣаст қади ҳамчуи синонаш

خوش حلقه ربایی است قد همچو سنانش

Аз чини ҷабинаши дили ушшоқи ду ним аст

از چین جبینش دل عشاق دو نیم است

Кори дам шамшер кунад пушт камонаш

کار دم شمشیر کند پشت کمانش

Сар то қадамаши кунҷи лабу гӯша чашм аст

سر تا قدمش کنج لب و گوشه چشم است

Раҳмаст ба чашмӣ ки нагардад нигаронаш

رحم است به چشمی که نگردد نگرانش

Пайдост ки бо рӯй латифаш чаҳ намояд

پیداست که با روی لطیفش چه نماید

Моҳӣ ки ба ангушт тавон дод нишонаш

ماهی که به انگشت توان داد نشانش

Борӣки шӯ эй дил ки басии мӯии шикофон

باریک شو ای دل که بسی موی شکافان

Карданд ба зуннори ғалати мӯӣ майонаш

کردند به زنار غلط موی میانش

Бимаст ки брхок чакад лаъли лаб ӯ

بیم است که برخاک چکد لعل لب او

Чун қатраи хӯн аз сари шамшери забонаш

چون قطره خون از سر شمشیر زبانش

Гуфтам шавад аз хоб кам он тезии мижгон

گفتم شود از خواب کم آن تیزی مژگان

Ғофил ки шавад хоби гарони санги Фсонш

غافل که شود خواب گران سنگ فسانش

Дар пеш агар зи лаъли лабаш шамъ наме дошт

در پیش اگر ز لعل لبش شمع نمی داشت

намекард нафаси гум , раҳи борӣки даҳонаш

می کرد نفس گم، ره باریک دهانش

Туркӣ ки ба шамшер гирифтааст змни дил

ترکی که به شمشیر گرفته است زمن دل

Печидатар аз мӯӣ миёнаст забонаш

پیچیده تر از موی میان است زبانش

Сари ришта тамкин равад аз қабзаи Юсуф

سر رشته تمکین رود از قبضه یوسف

Чун дида қаҳтӣ задагон барсари хониш

چون دیده قحطی زدگان برسر خوانش

Соиби ҷигари Хизр ва масеҳост азуи хӯн

صائب جگر خضر و مسیحاست ازو خون

Шухӣ ки манам дохили хунобаи кашонаш

شوخی که منم داخل خونابه کشانش