Аз риштаи ҷони тоби баради мӯӣ майонаш

از رشته جان تاب برد موی میانش

Аз рафтани дил об хӯрд сарви рӯонаш

از رفتن دل آب خورد سرو روانش

Он шоҳсўорӣ ки манам дили нигаронаш

آن شاهسواری که منم دل نگرانش

Тирӣаст ки аз хона зинаст камонаш

تیری است که از خانه زین است کمانش

Чун нуқтаи мавҳум ки қисмат кунадаш ҳеҷ

چون نقطه موهوم که قسمت کندش هیچ

Пӯшидатар аз ханда шавад рози даҳонаш

پوشیده تر از خنده شود راز دهانش

Дар ҷилваи гуҳаши захми намоён буд оғӯш

در جلوه گهش زخم نمایان بود آغوش

Туркӣ ки ба шамшер занад ҳарф , майонаш

ترکی که به شمشیر زند حرف،میانش

Аз ҷилва кунад оби дили аҳли назар ро

از جلوه کند آب دل اهل نظر را

Пайваста азон тоза буд сарви рӯонаш

پیوسته ازان تازه بود سرو روانش

Аз гирди лабаш чун хат мишкӣн нашавад давр

از گرد لبش چون خط مشکین نشود دور

Ҳарфӣ ки надониста барояд зи даҳонаш

حرفی که ندانسته برآید ز دهانش

Аз хонаи ойӣна сабӯҳӣ зада ояд

از خانه آیینه صبوحی زده آید

Аз чашми худ он кас ки буд ратл гаронаш

از چشم خود آن کس که بود رطل گرانش

Гар теғ забонаш накунад мӯии шикофӣ

گر تیغ زبانش نکند موی شکافی

Мушкил ки ҳадисӣ ба лаб ояд зи даҳонаш

مشکل که حدیثی به لب آید ز دهانش

Дорад чу ҳадафи дрхми ман сахт камоне

دارد چو هدف درخم من سخت کمانی

Каз тири каҷии баради буруни зӯр камонаш

کز تیر کجی برد برون زور کمانش

Мӯрӣ аст кашидааст ба бар танги шкрро

موری است کشیده است به بر تنگ شکررا

Холӣ ки намоён шуда аз кунҷи даҳонаш

خالی که نمایان شده از کنج دهانش

Соиб чаҳ хаёласт ки дар даст ман уфтад

صائب چه خیال است که در دست من افتد

Себӣ ки Суҳайласт зи хунобаи кашонаш

سیبی که سهیل است ز خونابه کشانش