Ҳузурии доштами шаб бо хаёлаш

حضوری داشتم شب با خیالش

Ки дар хотир намеомад висолаш

که در خاطر نمی آمد وصالش

Прирўиӣ ки ман ҷӯёӣ ӯем

پریرویی که من جویای اویم

Ишорат бар намедорад ҳилолаш

اشارت بر نمی دارد هلالش

Гул аз шабнам кунад дар юзаи чашм

گل از شبنم کند در یوزه چشم

Ки гардад маҳви хуршеди ҷамолаш

که گردد محو خورشید جمالش

Кунад дрломкони хокистараши сайр

کند درلامکان خاکسترش سیر

Ба ҳар хирман ки зад барқи ҷалолаш

به هر خرمن که زد برق جلالش

Ба чандини ранг ҳрсоът барояд

به چندین رنگ هرساعت برآید

Баҳор аз инфеъоли ранги олаш

بهار از انفعال رنگ آلش

Агар гавҳар шавад ҳамчашм бо ӯ

اگر گوهر شود همچشم با او

Диҳад гирди ятемии хокмолш

دهد گرد یتیمی خاکمالش

Азон рухсор чун гули чашми бади давр

ازان رخسار چون گل چشم بد دور

Ки аз шабнам буд ъбни алкмолш

که از شبنم بود عبن الکمالش

Алифҳо сина шаҳбоз дорад

الفها سینه شهباز دارد

зи шарми чеҳраи пари хату холаш

ز شرم چهره پر خط و خالش

Забони шукри ҷои сабзаи равед

زبان شکر جای سبزه روید

Ба ҳар ҷо соя андозад ниҳолаш

به هر جا سایه اندازد نهالش

Ба саҳрои афканд чун нофаи машк

به صحرا افکند چون نافه مشک

зи ваҳшати сояро ваҳшии ғизолаш

ز وحشت سایه را وحشی غزالش

Ба каф дорад каманди осмони гир

به کف دارد کمند آسمان گیر

Замин аз сояи нозуки ниҳолаш

زمین از سایه نازک نهالش

Кулоҳ аз фарқ гардун ме рибоед

کلاه از فرق گردون می رباید

Сар ҳар кас ки гардад поймолаш

سر هر کس که گردد پایمالش

Ба чашми зарраи шабро рӯз карда аст

به چشم ذره شب را روز کرده است

Фурӯғи офтоб бе заволаш

فروغ آفتاب بی زوالش

Дили ойӣнаҳо рооб карда аст

دل آیینه ها راآب کرده است

зи шухии барқи ҳасан бе мисолаш

ز شوخی برق حسن بی مثالش

Ки дорад Зуҳраи таклиф , соиб ?

که دارد زهره تکلیف ،صائب ؟

Наёбад бетакаллуфгар хаёлаш

نیابد بی تکلف گر خیالش