Аз ҳар садо набозам чун кӯҳи лангари хеш

از هر صدا نبازم چون کوه لنگر خویش

Баҳри гарони виқорами дрпоси гавҳари хеш

بحر گران وقارم در پاس گوهر خویش

Шамъи ҳарими ишқами пурвой куштанам нест

شمع حریم عشقم پروای کشتنم نیست

Бисёр дидаам ман дар зери пои срхўиш

بسیار دیده ام من در زیر پا سرخویش

Аз хшксоли соҳили андеша Эй надорам

از خشکسال ساحل اندیشه ای ندارم

Пайваста дар муҳӣтами азоби гавҳари хеш

پیوسته در محیطم از آب گوهر خویش

Дарёфт мурғи тасвири миъроҷи буии гул ро

دریافت مرغ تصویر معراج بوی گل را

Мо ранг гул надидем аз сустии пари хеш

ما رنگ گل ندیدیم از سستی پر خویش

Шаҳди висоли шукр май хост давр бошӣ

شهد وصال شکر می خواست دور باشی

Аз заҳр сабз кардем чун тӯтӣони пари хеш

از زهر سبز کردیم چون طوطیان پر خویش

То дар миёни оташи дрбоғ хулд бошӣ

تا در میان آتش در باغ خلد باشی

Азобрўӣ худ кун зинҳори гавҳари хеш

از آبروی خود کن زنهار گوهر خویش

Зон гавҳари гиромӣ ҳргзхбр наёбӣ

زان گوهر گرامی هرگزخبر نیابی

То бодбон насозӣ дар баҳри лангари хеш

تا بادبان نسازی در بحر لنگر خویش

Рӯзӣ ки дар гулистони иншоӣ ханда кардем

روزی که در گلستان انشای خنده کردیم

Дидеми баркафи даст чун шохи гули сари хеш

دیدیم بر کف دست چون شاخ گل سر خویش

Давлат мусоидат кард сайёди чашми пӯшед

دولت مساعدت کرد صیاد چشم پوشید

Дар кор дом кардам нахҷӣри лоғари хеш

در کار دام کردم نخجیر لاغر خویش

Ғофили ним зи соғар ҳарчанд бе шуъӯрам

غافل نیم ز ساغر هرچند بی شعورم

Чун Тифл мешиносам пистони модари хеш

چون طفل می شناسم پستان مادر خویش

Кирдори ман ба гуфтор муҳтоҷ нест соиб

کردار من به گفتار محتاج نیست صائب

Дар захм май намоям чун теғи ҷавҳари хеш

در زخم می نمایم چون تیغ جوهر خویش