Бар душманони шимурдами айб наоне хеш

بر دشمنان شمردم عیب نهانی خویش

Худро халос кардам аз посбонии хеш

خود را خلاص کردم از پاسبانی خویش

Халқи Маҳмадии робои зар ки ҷамъ кардааст ?

خلق محمدی را با زر که جمع کرده است؟

Ёрб ки бархӯрди гул аз зиндагонии хеш

یارب که برخورد گل از زندگانی خویش

Азтишаҳи ҳаводис аз пои дрнёим

از تیشهٔ حوادث از پای درنیایم

Пуштам ба кӯҳ тавраст аз сахти ҷонии хеш

پشتم به کوه طورست از سخت جانی خویش

Дарпеши чашми ман гул хандид , сўхтндш

در پیش چشم من گل خندید، سوختندش

Чун сарфи хандаи созами аҳди ҷавонии хеш

چون صرف خنده سازم عهد جوانی خویش

Аз файзи хомшиҳости рангинии каломам

از فیض خامشیهاست رنگینی کلامم

Чун ғунчаи сад забонам аз бе забонии хеш

چون غنچه صد زبانم از بی زبانی خویش

Хӯни ман ва май лаъли боякдигари нҷўшнд

خون من و می لعل با یکدگر نجوشند

Чун гул азиз дорам ранг хазоне хеш

چون گل عزیز دارم رنگ خزانی خویش

Аз тоқ дил фикандааст ойӣнаро ғурураш

از طاق دل فکنده است آیینه را غرورش

Худ ҳам малоли дордози сари гаронии хеш

خود هم ملال دارد از سر گرانی خویش

Дидам ки хотргл аз ман ғубор дорад

دیدم که خاطر گل از من غبار دارد

Чун шабнами сбкрўҳи барадами гаронии хеш

چون شبنم سبکروح بردم گرانی خویش

Дар дашт бо саробам дар баҳри ёри обам

در دشت با سرابم، در بحر یار آبم

Чун мавҷ дар азобам аз хуши анонеи хеш

چون موج در عذابم از خوش عنانی خویش

Соиби зи кордонӣ дар дом ақл афтод

صائب ز کاردانی در دام عقل افتاد

Инаши сазо ки нозад бркордонии хеш

اینش سزا که نازد بر کاردانی خویش