Ҳар ҳалқаи зи кокули расояш
هر حلقه ز کاکل رسایش
Чашмӣаст кушода дар қафояш
چشمی است گشاده در قفایش
Тезии забон мор дорад
تیزی زبان مار دارد
Дунболаи абрӯии расояш
دنباله ابروی رسایش
Сад ҷом лаболабаст дргрд
صد جام لبالب است درگرد
Дрҳлқаҳи чашми серумаи соиш
درحلقه چشم سرمه سایش
Дар ҳеҷ дилӣ ғубор нагузошт
در هیچ دلی غبار نگذاشت
Шодобии лаъли ҷонФзоиш
شادابی لعل جانفزایش
То домани ҳашари лола ранг аст
تا دامن حشر لاله رنگ است
Чашмӣ ки фитод бар лақояш
چشمی که فتاد بر لقایش
Кардааст дўдли якон якон ро
کرده است دودل یکان یکان را
Назораи турраи дўтоиш
نظاره طره دوتایش
Девонаи банд пора карда аст
دیوانه بند پاره کرده است
Азнозкии бадани қабояш
ازنازکی بدن قبایش
Як гавҳари дил , насуфта нагузошт
یک گوهر دل،نسفته نگذاشت
Мижгони каҷи грҳгшоиш
مژگان کج گرهگشایش
Чашмӣаст ба хоби рафтаи гардун
چشمی است به خواب رفته گردون
Бо шухии чашми фитнаи зойиш
با شوخی چشم فتنه زایش
Ҳар шохи гулии дарин гулистон
هر شاخ گلی درین گلستان
Дастӣаст баланд дар дуояш
دستی است بلند در دعایش
Дар ҳеҷ сиррӣ кулоҳ нагузошт
در هیچ سری کلاه نگذاشت
Назораи қомати расояш
نظاره قامت رسایش
Бар хок кашад зи сояи хати сарв
بر خاک کشد ز سایه خط سرو
Аз хиҷлати қомати расояш
از خجلت قامت رسایش
Май баради зи обҳо равонӣ
می برد ز آبها روانی
Бо гул май буд агар сафояш
با گل می بود اگر صفایش
Чун сояи нафас гусаста ояд
چون سایه نفس گسسته آید
Оҳӯии рамида аз қафояш
آهوی رمیده از قفایش
Ангушт надоматӣаст хунин
انگشت ندامتی است خونین
Шамъӣ ки насӯхт дрҳўоиш
شمعی که نسوخت درهوایش
Бегона шудам заҳри ду олам
بیگانه شدم زهر دو عالم
Аз ним нигоҳи ошнояш
از نیم نگاه آشنایش
Онро ки дили шукуфта Эй ҳаст
آن را که دل شکفته ای هست
Нақдаст биҳишти дрсроиш
نقدست بهشت درسرایش
Бебарг нагардад он ки чун не
بی برگ نگردد آن که چون نی
Нохун ба дилӣ занад навояш
ناخن به دلی زند نوایش
Ҳар чанд ки дар ҷаҳон нагунҷад
هر چند که در جهان نگنجد
Ҷуз дар дил танг нест ҷояш
جز در دل تنگ نیست جایش
Ишқаст шҳншҳӣ ки бошад
عشق است شهنشهی که باشد
Бархестан аз ҷаҳони ливояш
برخاستن از جهان لوایش
Дарёфт биҳишти нақди соиб
دریافت بهشت نقد صائب
Ҳрхрдаҳи ҷон ки шуд фидояш
هرخرده جان که شد فدایش