Ҳарки гардид зи ибрат ба тамошои қонеъ

هرکه گردید ز عبرت به تماشا قانع

Ба каф пуч шуд аз гавҳари дарёи қонеъ

به کف پوچ شد از گوهر دریا قانع

Зуд оҷиз шавад аз дидани Юсуф , чашмӣ

زود عاجز شود از دیدن یوسف، چشمی

Ки ба дидор нагардад чу Зулайхои қонеъ

که به دیدار نگردد چو زلیخا قانع

Натавон кард ба девори ҳавасро хурсанд

نتوان کرد به دیوار هوس را خرسند

Тифл аз боғ нагардад ба тамошои қонеъ

طفل از باغ نگردد به تماشا قانع

Хок дар косаи чашмӣ ки зи кӯтаҳи назарӣ

خاک در کاسه چشمی که ز کوته نظری

Ба назар бозӣ оҳӯаст злилии қонеъ

به نظر بازی آهوست زلیلی قانع

Ҳар замон рӯй сухан дар дгарӣ натавон кард

هر زمان روی سخن در دگری نتوان کرد

Тӯтии мост ба як оинаи симои қонеъ

طوطی ماست به یک آینه سیما قانع

Бо каломи шаккарин шиква макун азтлхӣ

با کلام شکرین شکوه مکن ازتلخی

Каз шукр шуд ба сухани тӯтии гўёқонъ

کز شکر شد به سخن طوطی گویاقانع

Ҳар саҳари срзнди азмшрқи дигари хуршед

هر سحر سرزند ازمشرق دیگر خورشید

Чун ба як сина шавад доғи ту танҳо қонеъ ?

چون به یک سینه شود داغ تو تنها قانع؟

Ҳарки бо вусъати машраби тараф зуҳд гирифт

هرکه با وسعت مشرب طرف زهد گرفت

Ба кафи хоки шдози домани саҳрои қонеъ

به کف خاک شداز دامن صحرا قانع

Ҷой раҳмаст барони фохтаи кӯтаҳи байн

جای رحم است برآن فاخته کوته بین

Ки ба як сарв шуд аз олами болоқонъ

که به یک سرو شد از عالم بالاقانع

Бе ниёзи аздри абноӣ замон шуд соиб

بی نیاز ازدر ابنای زمان شد صائب

Шуд фақирӣ ки ба дарюзаи дилҳо қонеъ

شد فقیری که به دریوزه دلها قانع