Ҳар сароеро ки бошад аз дили равшани чароғ
هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ
Май ҷаҳди шабҳои тор аз дидаи равзани чароғ
میجهد شبهای تار از دیده روزن چراغ
намехӯрд хӯн аз фурӯғи синаи ман доғи ишқ
میخورد خون از فروغ سینه من داغ عشق
намекашад хиҷлати зи худ дар водии эмини чароғ
میکشد خجلت ز خود در وادی ایمن چراغ
Сӯхтами зи афсурдагӣ ёрб дарин маҳфил , куҷост
سوختم ز افسردگی یارب درین محفل، کجاست
Синаи гармӣ ки битавон кард азуи равшани чароғ ?
سینهگرمی که بتوان کرد ازو روشن چراغ؟
Нест ғайр аз гарми рафтории дарин зулмати саро
نیست غیر از گرمرفتاری درین ظلمتسرا
Ёри дилсӯзӣ ки дорад пеши пои ман чароғ
یار دلسوزی که دارد پیش پای من چراغ
Суҳбати ноҷинси оташро ба фарёд оварад
صحبت ناجنس آتش را به فریاد آورد
Об дар равған чу бошад мекунад шевани чароғ
آب در روغن چو باشد میکند شیون چراغ
Дар миёни ишқу дили машшотае дар кор нест
در میان عشق و دل مشاطهای در کار نیست
Ҷои худ вомӣ кунад дар дидаи равзани чароғ
جای خود وامیکند در دیده روزن چراغ
Тираи бахтии лозими табъи баланд афтода аст
تیرهبختی لازم طبع بلند افتاده است
Пои худро чун тавонад доштани равшани чароғ ?
پای خود را چون تواند داشتن روشن چراغ؟
Қадари ошиқ май шиносад , Машҳадаши пурнури бод
قدر عاشق میشناسد، مشهدش پرنور باد
Мотам парвона дорад то дами мурдани чароғ
ماتم پروانه دارد تا دم مردن چراغ
Дар дил ва дар синаи ман равшаноӣ кимиёст
در دل و در سینه من روشنایی کیمیاست
Варна дорад синаи сангу дили оҳани чароғ
ورنه دارد سینه سنگ و دل آهن چراغ
Дудмони дӯстӣ аз партави ман равшан аст
دودمان دوستی از پرتو من روشن است
намефурӯзад хӯни гармам дар раҳи душмани чароғ
میفروزد خون گرمم در ره دشمن چراغ
Дар шабистонӣ ки гардад калаки соиби шуълаи рез
در شبستانی که گردد کلک صائب شعلهریز
Чок созад ҷомаи фонӯсро бар тани чароғ
چاک سازد جامه فانوس را بر تن چراغ