Нест бар ойӣнаи дардии кашони гирди хилоф
نیست بر آیینه دُردیکشان گرد خلاف
наме тавон чун ҷом май дидани таҳи дилҳои соф
میتوان چون جام می دیدن ته دلهای صاف
Зон шароби лаъли саргармам ки камтари қатра аш
زان شراب لعل سرگرمم که کمتر قطرهاش
Сӯхти коми лолаи оташи забонро то ба ноф
سوخت کام لاله آتش زبان را تا به ناف
Бода бедард аз майхонаи даврони мҷўӣ
باده بیدرد از میخانه دوران مجوی
Лола натавонист як паймона меро кард соф
لاله نتوانست یک پیمانه می را کرد صاف
Хоксорони муҳаббатро шиква дигараст
خاکساران محبت را شکوه دیگرست
Сабза аз болу пар симурғ дорад кӯҳи қоф
سبزه از بال و پر سیمرغ دارد کوه قاف
Мо куҷо , андеша бар гирди сргштни куҷо ?
ما کجا، اندیشه بر گرد سرگشتن کجا؟
намекунад хуршеди тобони зарраро гарми тавоф
میکند خورشید تابان ذره را گرم طواف
Дрнгирди суҳбати ишқу хирад бо якдигар
درنگیرد صحبت عشق و خرد با یکدیگر
Чун ду шамшераст ақлу ишқу дил чун як ғилоф
چون دو شمشیرست عقل و عشق و دل چون یک غلاف
Рӯ нагардонанд ушшоқ аз ғубори ҳодисот
رو نگردانند عشاق از غبار حادثات
Обрӯии ҷавҳари мардӣ буд гирди масоф
آبروی جوهر مردی بود گرد مصاف
Ҳар сифатро аз баҳористони қудрат сӯратӣ аст
هر صفت را از بهارستان قدرت صورتی است
Зон ба шакли ханҷари алмос май раведи хилоф
زان به شکل خنجر الماس میروید خلاف
Ғамзааш аз қаҳти дил , дуздида меояд ба чашм
غمزهاش از قحط دل، دزدیده میآید به چشم
Ҳеҷ кофар барнагардад дасти холӣ аз масоф
هیچ کافر برنگردد دست خالی از مصاف
Ҳаркии дасташ бар забон сабқат кунад мардаст мард
هرکه دستش بر زبان سبقت کند مرد است مرد
Варна ҳар ноқис ҷавонмардаст дар майдони лоф
ورنه هر ناقص جوانمرد است در میدان لاف
Дар дили тангами хаёли тоқ абрӯяш бибин
در دل تنگم خیال طاق ابرویش ببین
Гар ндидстии ду теғ беамон дар як ғилоф
گر ندیدستی دو تیغ بیامان در یک غلاف
Дар ҷавоби ин ғазали густох агар пеш омада аст
در جواب این غزل گستاخ اگر پیش آمده است
Қосим анвор хоҳад дошт соибро муъоф
قاسم انوار خواهد داشت صائب را معاف