Нест оби софии хотири равон дар ҷӯии халқ

نیست آب صافی خاطر روان در جوی خلق

намечакад заҳри нифоқ аз гӯшаи абрӯии халқ

می چکد زهر نفاق از گوشه ابروی خلق

Паҳлуем сӯрох шуд аз ҳарфи паҳлуи дор ва ман

پهلویم سوراخ شد از حرف پهلو دار و من

Ҳамчунон чашм гушоиш дорам аз паҳлавии халқ

همچنان چشم گشایش دارم از پهلوی خلق

Дар ҳарими хок агар бо марги ҳам бистари шӯй

در حریم خاک اگر با مرگ هم بستر شوی

Ба ки бошӣ зиндаи ҷовиди ҷони доруии халқ

به که باشی زنده جاوید جان داروی خلق

Чашма набӯд ин ки дар кӯҳу камар дар гиря аст

چشمه نبود این که در کوه و کمر در گریه است

Санги хоро об шуд аз сиркаи абрӯии халқ

سنگ خارا آب شد از سرکه ابروی خلق

Пеш аз ин чун гули ҷабинами чин дилтангӣ надошт

پیش از این چون گل جبینم چین دلتنگی نداشت

Танг шуд халқи ман аз бас танг дидам хуии халқ

تنگ شد خلق من از بس تنگ دیدم خوی خلق

То дами обии зи ҷӯй бениёзӣ хӯрда ам

تا دم آبی ز جوی بی نیازی خورده ام

Теғ серобаст дар халқи ман оби ҷӯии халқ

تیغ سیراب است در خلق من آب جوی خلق

Нози пурвирди ҳзўргўшаҳи танҳоӣам

ناز پرورد حضورگوشه تنهاییم

намехӯрд чун сайди ваҳшӣ бар димоғами буии халқ

می خورد چون صید وحشی بر دماغم بوی خلق

Бар забон чандоварӣ чун тири ҳарфи рост ро

بر زبان چند آوری چون تیر حرف راست را

Теғи каҷ дар даст дорад гӯшаи абрӯии халқ

تیغ کج در دست دارد گوشه ابروی خلق

Чун наризад аз бен ҳар мӯии ман сайлоби хӯн ?

چون نریزد از بن هر موی من سیلاب خون؟

Нштрӣ дар остин дорад ниҳон ҳар мӯии халқ

نشتری در آستین دارد نهان هر موی خلق

Нест чун соиби туро аз халқи умед рӯй дил

نیست چون صائب ترا از خلق امید روی دل

Беҳтар он бошад ки сол ва ма набинӣ рӯй халқ

بهتر آن باشد که سال و مه نبینی روی خلق