Забони мор буд хори ошёни фироқ

زبان مار بود خار آشیان فراق

Ки боди ҷилваи гуҳи барқ , хонимони фироқ

که باد جلوه گه برق، خانمان فراق

Чу офтоби забонҳои оташин хоҳам

چو آفتاب زبانهای آتشین خواهم

Ки аломони занам аз теғ бе амони фироқ

که الامان زنم از تیغ بی امان فراق

Ҳазор шқ шавад аз дарди ҳамчуи хомаи мӯӣ

هزار شق شود از درد همچو خامه موی

Забони хомаи фӯлод аз баёни фироқ

زبان خامه فولاد از بیان فراق

Чу барг лола шавад доғдори пардаи гӯш

چو برگ لاله شود داغدار پرده گوش

Шавад чу гарми сухани оташини забони фироқ

شود چو گرم سخن آتشین زبان فراق

Ҳубобаш аз сар Нӯҳасту мавҷаши аздми теғ

حبابش از سر نوح است و موجش ازدم تیغ

Бурун меар срози баҳри бекарони фироқ

برون میار سراز بحر بیکران فراق

Наҳашт бо камараши дасти дармиёни орем

نهشت با کمرش دست درمیان آریم

Ки бишиканади камари даврӣу миёни фироқ

که بشکند کمر دوری و میان فراق

Чу мавҷ маҳв шудам дар муҳӣти васл ва ҳануз

چو موج محو شدم در محیط وصل و هنوز

Ба рӯй баҳри кашами мади достони фироқ

به روی بحر کشم مد داستان فراق

намерасад ба парешонем , агар соиб

نمی رسد به پریشانیم، اگر صائب

зи тор зулф кунам мади достони фироқ

ز تار زلف کنم مد داستان فراق