Нақш ванигор мор буд сарнавишти халқ

نقش و نگار مار بود سرنوشت خلق

Бо заҳр кардаанд ҳамоно сиришти халқ

با زهر کرده اند همانا سرشت خلق

Ҳар хӯшаи сад забон маломат кашида аст

هر خوشه صد زبان ملامت کشیده است

Зинҳори чашми ризқи надории зи кишти халқ

زنهار چشم رزق نداری ز کشت خلق

Аз баҳри нон дар оташ ҳирсанд рӯзу шаб

از بهر نان در آتش حرصند روز و شب

Буд аз гули танур ҳамоно сиришти халқ

بود از گل تنور همانا سرشت خلق

Мардуми зи бими оташи дӯзахи дротшнд

مردم ز بیم آتش دوزخ درآتشند

Морои худо паноҳ диҳад аз биҳишти халқ

مارا خدا پناه دهد از بهشت خلق

Сӯзан ба дили зи риштаи Марям шикаста ам

سوزن به دل ز رشته مریم شکسته ام

Барзахами ман чаҳ бахя занад дасти рашти халқ ?

برزخم من چه بخیه زند دست رشت خلق؟

Чун ғунчаи болшми сари зонуӣ ваҳдат аст

چون غنچه بالشم سر زانوی وحدت است

Дар зер санг нест сари ман зхшти халқ

در زیر سنگ نیست سر من زخشت خلق

Бо сад чароғ май талабами айби хеш ро

با صد چراغ می طلبم عیب خویش را

Кӯи фурсатӣ ки фарқ кунам хуби вазишати халқ ?

کو فرصتی که فرق کنم خوب وزشت خلق؟

Дар тангнои байзаи анқо гурехта аст

در تنگنای بیضه عنقا گریخته است

Соиби зи баси рамида аз атвори зишти халқ

صائب ز بس رمیده از اطوار زشت خلق