Нест нам дар ҷӯии ман чун гардани минои хушк

نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

Як каф хокаст брсрмғзм аз савдои хушк

یک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک

Нуқтаи холи прирўиӣ агар марказ шавад

نقطه خال پریرویی اگر مرکز شود

наме тавон сддўр чун пргорзди бопои хушк

می توان صددور چون پرگارزد باپای خشک

намешавад нақди ҳётши ҳамчуи қоруни харҷи хок

می شود نقد حیاتش همچو قارون خرج خاک

Ҳарки аз уқбо қаноат кард бо дунёии хушк

هرکه از عقبی قناعت کرد با دنیای خشک

Нисбати дашти хутани боводӣ маҷнӯн хатост

نسبت دشت ختن باوادی مجنون خطاست

Лоларо хӯн дарҷгар шуд машки азин саҳрои хушк

لاله را خون درجگر شد مشک ازین صحرای خشک

Нест ғайр аз мағзи мо сўдоиён бе димоғ

نیست غیر از مغز ما سوداییان بی دماغ

Зери чархи обгун пайдо шавадгар ҷои хушк

زیر چرخ آبگون پیدا شود گر جای خشک

Дар сари кӯй ту поем то ба зону дар гул аст

در سر کوی تو پایم تا به زانو در گل است

Ман аз дарёи гузаштами борҳо бо пои хушк

من از دریا گذشتم بارها با پای خشک

Май расонадами пеши азин аз шишаи холии шароб

می رساندم پیش ازین از شیشه خالی شراب

Май хулд май дар дилами имрӯз чун минои хушк

می خلد می در دلم امروز چون مینای خشک

Қамарёнро дар назар гаштааст чун савҳони рӯҳ

قمریان را در نظر گشته است چون سوهان روح

Пеши нахли обдорши сарви роболои хушк

پیش نخل آبدارش سرو رابالای خشک