Ғӯра ман шуд мавиз аз сардии дунёии хушк

غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

Сӯхти хӯн чун нофаам дар дили азин саҳрои хушк

سوخت خون چون نافه ام در دل ازین صحرای خشک

Олами хок аз вуҷӯди тозаи рӯйон муфлис аст

عالم خاک از وجود تازه رویان مفلس است

Барнамеи хезади гули абрии азин дарёии хушк

برنمی خیزد گل ابری ازین دریای خشک

Чашм беашку дил бе оҳи зери гул хуш аст

چشم بی اشک و دل بی آه زیر گل خوش است

Заҳр май боради зрўии соғару минои хушк

زهر می بارد زروی ساغر و مینای خشک

Содаи лавҳии байн ки пеши барқ бе зинҳори ишқ

ساده لوحی بین که پیش برق بی زنهار عشق

Ҳизумтар май фурушади зоҳид аз симои хушк

هیزم تر می فروشد زاهد از سیمای خشک

Чун қалам бардоштааст азмрдми девонаи ҳақ

چون قلم برداشته است ازمردم دیوانه حق

Не чаро дрнохн ман мекунад савдои хушк

نی چرا درناخن من می کند سودای خشک

Зуҳдро хӯни дарҷгар аз бода гулранг кун

زهد را خون درجگر از باده گلرنگ کن

Оташ тар мекунад дармони ин сармои хушк

آتش تر می کند درمان این سرمای خشک

Киштии мошди биёбони марг чун мавҷи сароб

کشتی ماشد بیابان مرگ چون موج سراب

Қатра зад аз бас ки ҳар ҷониби дарин дарёии хушк

قطره زد از بس که هر جانب درین دریای خشک

Азнҳол ӯ ки чандини мива тар медиҳад

ازنهال او که چندین میوه تر میدهد

Қисмати соиб чаро гардид истиғнои хушк ?

قسمت صائب چرا گردید استغنای خشک ؟