Аз бас шуданд Зуҳраи ҷабинони ниҳон ба хок
از بس شدند زهره جبینان نهان به خاک
Гардун нишаст то камари каҳкашон ба хок
گردون نشست تا کمر کهکشان به خاک
Аз остони ишқ ғуборӣаст навбаҳор
از آستان عشق غباری است نوبهار
Сари сабзи он ки рафт дарин остон ба хок
سر سبز آن که رفت درین آستان به خاک
Чун лолаи сурх рӯй бурун ояд аз замин
چون لاله سرخ روی برون آید از زمین
Бо хеши ҳаркии баради дили хўнчкон ба хок
با خویش هرکه برد دل خونچکان به خاک
Озодагони з об ҳаётанд бе ниёз
آزادگان ز آب حیاتند بی نیاز
Ҳрсрў кардааст ду сад боғбон ба хок
هرسرو کرده است دو صد باغبان به خاک
Қоруни збори ҳирс ба рӯй замин намонад
قارون زبار حرص به روی زمین نماند
Дом аз гуруснаи чашмии худшуди ниҳон ба хок
دام از گرسنه چشمی خودشد نهان به خاک
Чун теғи обдори дарин миҳмонсро
چون تیغ آبدار درین میهمانسرا
Хӯн мехӯрд касе ки намолад забон ба хок
خون می خورد کسی که نمالد زبان به خاک
Чун тири ҳарки рост кунад қади дарин бисот
چون تیر هرکه راست کند قد درین بساط
Бо қомат хамида равад чун камон ба хок
با قامت خمیده رود چون کمان به خاک
Ойӣнаи дори сарву гул ва ёсуман шавад
آیینه دار سرو و گل و یاسمن شود
Паҳлу кунад касе ки чу оби равон ба хок
پهلو کند کسی که چو آب روان به خاک
Май ҳарчӣ буд дар дилам оварад брзбон
می هرچه بود در دلم آورد برزبان
Дар навбаҳор дона намонад ниҳон ба хок
در نوبهار دانه نماند نهان به خاک
Бо нури офтоби Аннан брънон равад
با نور آفتاب عنان برعنان رود
Чун сояи раҳравӣ ки набошад гарон ба хок
چون سایه رهروی که نباشد گران به خاک
Паҳлу ба даст ҷавҳарён мезанад замин
پهلو به دست جوهریان می زند زمین
Аз бас ки рехти лаъли лаби дилбарон ба хок
از بس که ریخت لعل لب دلبران به خاک
Дар гирди серумаи гашти саводи ҷаҳони ниҳон
در گرد سرمه گشت سواد جهان نهان
Шуд серумаи бас ки чашми тмошоиён ба хок
شد سرمه بس که چشم تماشاییان به خاک
Ояд бисоти хоки зираи пӯши дарназар
آید بساط خاک زره پوش درنظر
Аз бас ки рехти ҳалқаи зулф батон ба хок
از بس که ریخت حلقه زلف بتان به خاک
То ме тавон ба домани пок садаф фишонд
تا می توان به دامن پاک صدف فشاند
Соиби марези гавҳари худ ройгон ба хок
صائب مریز گوهر خود رایگان به خاک