Додааст бас ки синаи софами ҷилои ашк

داده است بس که سینه صافم جلای اشک

Гардад ба дидаи оби маро аз сафои ашк

گردد به دیده آب مرا از صفای اشک

Чун ақди гавҳарӣ ки шавад пораи ришта аш

چون عقد گوهری که شود پاره رشته اش

Резади мусалсал аз мижаам қатраҳои ашк

ریزد مسلسل از مژه ام قطره های اشک

То ҳамчуи токи пои ниҳодами дарин чаман

تا همچو تاک پای نهادم درین چمن

Аз чашми ман бурӣда нигарадед пои ашк

از چشم من بریده نگردید پای اشک

Чашми ту ин чунин ки ғифлат шудааст сахт

چشم تو این چنین که غفلت شده است سخت

Мушкил ба зӯр ханда шавад ошнои ашк

مشکل به زور خنده شود آشنای اشک

Кӯтоҳ мешавад зи гиреҳи ришта , вази гиреҳ

کوتاه می شود ز گره رشته، وز گره

Гардад дарози ришта бе миннатҳои ашк

گردد دراز رشته بی منتهای اشک

Ояд ба ранги сафҳаи тақвим дар назар

آید به رنگ صفحه تقویم در نظر

Рухсор заъфаронем аз риштаҳои ашк

رخسار زعفرانیم از رشته های اشک

Чун шамъ каз гудоз шавад харҷи ашки гарм

چون شمع کز گداز شود خرج اشک گرم

Гардид рафтаи рафтаи дили ман фидои ашк

گردید رفته رفته دل من فدای اشک

Ҳар уқдае ки дар дили ман буд боз кард

هر عقده ای که در دل من بود باز کرد

Бошад баҷо агар даҳум аз дидаи ҷои ашк

باشد بجا اگر دهم از دیده جای اشک

Чун оби талху шӯр , хӯрам ҳар қадари фузун

چون آب تلخ و شور، خورم هر قدر فزون

Гардад зиёдаи чашми марои Аштҳои ашк

گردد زیاده چشم مرا اشتهای اشک

Шуд баҳру кони зи резиш ӯ ҷайбу доманам

شد بحر و کان ز ریزش او جیب و دامنم

Оем бурун чигуна зи шукри атои ашк

آیم برون چگونه ز شکر عطای اشک

Дар осмон ба рӯзи шуморами ситора ро

در آسمان به روز شمارم ستاره را

Рӯзӣ ки чашми оби даҳум аз лақои ашк

روزی که چشم آب دهم از لقای اشک

Рӯй замин чу сафҳа мстркашида сохт

روی زمین چو صفحه مسطر کشیده ساخت

Чашми терми зи касрати мади расои ашк

چشم ترم ز کثرت مد رسای اشک

Соиб намешавад рухи мақсӯди ҷилва гар

صائب نمی شود رخ مقصود جلوه گر

То чеҳра сайқалӣ нашавад аз ҷилои ашк

تا چهره صیقلی نشود از جلای اشک