Хомаш намешавам чу ҷараси бодаони хушк

خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک

Дорам ҳазор нағмаи трбозбони хушк

دارم هزار نغمه تربازبان خشک

Аз сояам агар чаҳ ба давлат расанд халқ

از سایه ام اگر چه به دولت رسند خلق

Бошад насиби ман чу ҳумои устихони хушк

باشد نصیب من چو هما استخوان خشک

Беоб , нони хушки гулӯ гир ме шавад

بی آب، نان خشک گلو گیر می شود

Гар обрӯ ба ҷост гуворост нони хушк

گر آبرو به جاست گواراست نان خشک

Чун теғ обдор кунад ҷилваи дарназар

چون تیغ آبدار کند جلوه درنظر

Он рака обрӯаст ба ҷои дараҷаони хушк

آن راکه آبروست به جا درجهان خشک

Чун моҳёни зи неъмати алвони рӯзгор

چون ماهیان ز نعمت الوان روزگار

Мослҳ кардаем ба оби равони хушк

ماصلح کرده ایم به آب روان خشک

Сар барнаёварам зи замини рӯзи бози хост

سر برنیاورم ز زمین روز باز خواست

Аз бас ки дидаамтарӣ аз осмони хушк

از بس که دیده ام تری از آسمان خشک

Оби мурувват аз қадаҳи осмони мҷўӣ

آب مروت از قدح آسمان مجوی

Бигузар чу тири рости зи баҳри камони хушк

بگذر چو تیر راست ز بحر کمان خشک

Рӯзӣ ки нест абртрии дарназари маро

روزی که نیست ابرتری درنظر مرا

Чун шиша май хулд ба дилами осмони хушк

چون شیشه می خلد به دلم آسمان خشک

Соқӣ куҷост то дар майхонаи вокнд

ساقی کجاست تا در میخانه واکند

То аҳли зуҳд таҳта кунанд ин дукони хушк

تا اهل زهد تخته کنند این دکان خشک

Аз ҷони пурғубори суханҳоитар маро

از جان پرغبار سخنهای تر مرا

Чун лаъл обдор барояд зи кони хушк

چون لعل آبدار برآید ز کان خشک

Чун пои қатъи роҳи надории зи коҳилӣ

چون پای قطع راه نداری ز کاهلی

Беруни Марви зи роҳ чу санги нишони хушк

بیرون مرو ز راه چو سنگ نشان خشک

Чун теғ агар чаҳ ташна лабӣ дорадам кабоб

چون تیغ اگر چه تشنه لبی داردم کباب

Тар мекунам гулӯии ҷаҳони бозабони хушк

تر می کنم گلوی جهان بازبان خشک

Ҳайрати зи бас ки кард замини гири халқ ро

حیرت ز بس که کرد زمین گیر خلق را

Ин дашт , санглох шуд азрҳрўони хушк

این دشت، سنگلاخ شد ازرهروان خشک

Нозуки хаёли ҳам з сухан мерасад ба ком

نازک خیال هم ز سخن می رسد به کام

Гартар шавад зоби гҳррисмони хушк

گرتر شود زآب گهرریسمان خشک

Оҳ надоматӣаст ки дар дили хулд чу тир

آه ندامتی است که در دل خلد چو تیر

Ҳосили марои зи қомат ҳамчун камони хушк

حاصل مرا ز قامت همچون کمان خشک

Меҳмони осмону фузулӣ , чаҳ гуфтугӯаст

مهمان آسمان و فضولی، چه گفتگوست

Нагузошт орзӯ ба дили ин мизбони хушк

نگذاشت آرزو به دل این میزبان خشک

Соиб шудааст доми вқФси гулистони ман

صائب شده است دام وقفس گلستان من

Аз бас гузидааст марои ошёни хушк

از بس گزیده است مرا آشیان خشک