Зулфи ту нафас дар ҷигар бод кунад машк

زلف تو نفس در جگر باد کند مشک

Оҳӯии ту хӯн дар дил сайёд кунад машк

آهوی تو خون در دل صیاد کند مشک

Дар ҳеҷ сиррӣ нест ки савдоӣ хутан нест

در هیچ سری نیست که سودای ختن نیست

То нағз ки аз буии худ обод кунад машк

تا نغز که از بوی خود آباد کند مشک

То ҳаст сухан , зинда буд номи суханвар

تا هست سخن، زنده بود نام سخنور

Арвоҳи ғизолони хто шод кунад машк

ارواح غزالان ختا شاد کند مشک

Дар зери фалаки дил чаҳ пару боли кушояд ?

در زیر فلک دل چه پر و بال گشاید؟

Дар нофаи сарбаста чаҳ фарёд кунад машк

در نافه‌ی سربسته چه فریاد کند مشک؟

Бихўости ҷаҳд аз ҷигари сӯхтааш оҳ

می‌خواست جهد از جگر سوخته‌اش آه

Ҳаргоҳ ки аз нофи хутан ёд кунад машк

هرگاه که از ناف ختن یاد کند مشک

Гар роҳ ту уфтад ба хто , оҳӯии чин ро

گر راه تو افتد به ختا، آهوی چین را

Баргард ту гирданд ва озод кунад машк

برگرد تو گرداند و آزاد کند مشک

Беруни натавонад шудан аз кӯчаи он зулф

بیرون نتواند شدن از کوچه‌ی آن زلف

Сад сол агар ҳамраҳе бод кунад машк

صد سال اگر همرهی باد کند مشک

То гирди сари зулфи диловез ту гардад

تا گرد سر زلف دلاویز تو گردد

Аз накҳати худбол призод кунад машк

از نکهت خود، بالِ پریزاد کند مشک

Фориғ буд аз миннати қосиди дили хунин

فارغ بود از منت قاصد دل خونین

Сад номаи брози буии худ эҷод кунад машк

صد نامه پر از بوی خود ایجاد کند مشک

Дар чашми ғизолони хто хоб шавад хӯн

در چشم غزالان ختا خواب شود خون

Афсонаи зулфи ту чу бунёд кунад машк

افسانه‌ی زلف تو چو بنیاد کند مشک

Баҳри ҷигари захмии мо чархи сияҳи кор

بهر جگر زخمی ما چرخ سیه‌کار

Ҳршоми зи хӯни шафақ эҷод кунад машк

هرشام ز خون شفق ایجاد کند مشک

Чун хомаи соиби гиреҳи нофаи кушояд

چون خامه‌ی صائب گره نافه گشاید

Домони заминро хутан обод кунад машк

دامان زمین را ختن‌آباد کند مشک