Андалеб мо надорад тоби истиғнои гул

عندلیب ما ندارد تاب استغنای گل

намешавад дасту дили мо сард аз сармои гул

می شود دست و دل ما سرد از سرمای گل

Мо ба рӯй гарм чун парвона одат карда ем

ما به روی گرم چون پروانه عادت کرده ایم

Чашм чун шабнам намедузем брсимои гул

چشم چون شبنم نمی دوزیم برسیمای گل

Офтобаши брлб бомаст ва шодӣ ме кунад

آفتابش برلب بام است و شادی می کند

Гиряи шабнам буд бар хандаи биҷои гул

گریه شبنم بود بر خنده بیجای گل

Рангӣ аз ҳастӣ надорад нуқтаи мрҳўми ман

رنگی از هستی ندارد نقطه مرهوم من

Шӯх чашмӣ мекунам чун шабнам аз болои гул

شوخ چشمی می کنم چون شبنم از بالای گل

Панд носеҳ мекунад таъсии агрбоди баҳор

پند ناصح می کند تاثیر اگرباد بهار

Аз димоғи булбулони беруни баради савдои гул

از دماغ بلبلان بیرون برد سودای گل

Рӯзгории обрӯии ноларо барадӣ бас аст

روزگاری آبروی ناله را بردی بس است

Шарми дор эй андалеб аз табъ бе пурвои гул

شرم دار ای عندلیب از طبع بی پروای گل