Дил шабҳо машав аз дидаи гирёни ғофил

دل شبها مشو از دیده گریان غافل

Дар сиёҳӣ машав аз чашмаи ҳайвони ғофил

در سیاهی مشو از چشمه حیوان غافل

Нест бе хори дарин шӯраи замини як кафи хок

نیست بی خار درین شوره زمین یک کف خاک

Машав эй роҳрав аз чидани домони ғофил

مشو ای راهرو از چیدن دامان غافل

Қад хам гашта расӯли сафар охират аст

قد خم گشته رسول سفر آخرت است

Машав эй гӯии сабки мағзи зи чавгони ғофил

مشو ای گوی سبک مغز ز چوگان غافل

Нақши дроинаҳ соф нагардад пинҳон

نقش درآینه صاف نگردد پنهان

Чун змъшўқ шавад ошиқи ҳайрони ғофил

چون زمعشوق شود عاشق حیران غافل

Ҳаст ҳар сафҳаи гули номае аз олами ғайб

هست هر صفحه گل نامه ای از عالم غیب

Дар баҳорон машав аз сайри гулистони ғофил

در بهاران مشو از سیر گلستان غافل

Файз дар домани шаби бештар аз рӯз буд

فیض در دامن شب بیشتر از روز بود

Машав айёми хат аз оинаи рӯйони ғофил

مشو ایام خط از آینه رویان غافل

Пардаи хоб буд айнаки ҷӯёии гуҳар

پرده خواب بود عینک جویای گهر

Ки садафро накунад баҳри знисони ғофил

که صدف را نکند بحر زنیسان غافل

Накунад ҳасани фаромӯши назарбозон ро

نکند حسن فراموش نظربازان را

Ки зиъқўб нагардад маи канъони ғофил

که زیعقوب نگردد مه کنعان غافل

Дўсаҳи рӯзӣ ба муроди ту агар гашти фалак

دوسه روزی به مراد تو اگر گشت فلک

Машав аз гардиши ин муҳраи ғалатони ғофил

مشو از گردش این مهره غلطان غافل

Чун гушӯдӣ ба шукри хандаи лаб аз бе мағзӣ

چون گشودی به شکر خنده لب از بی مغزی

Аз сар худ машав эй пистаи хандони ғофил

از سر خود مشو ای پسته خندان غافل

Дар ғарибии зўтн комрўо ме гардад

در غریبی زوطن کامروا می گردد

Дар ватан ҳарки нагардад зи ғарибони ғофил

در وطن هرکه نگردد ز غریبان غافل

Шамъ беришта маҳол аст кунад қомати рост

شمع بی رشته محال است کند قامت راست

Машав эй дидаи врози поси заъифони ғофил

مشو ای دیده وراز پاس ضعیفان غافل

Каф афсӯс шавад барги нишоташи соиб

کف افسوس شود برگ نشاطش صائب

Ҳарки гардид збии баргу навоёни ғофил

هرکه گردید زبی برگ و نوایان غافل