Ҳайрати нигар ки дар бағали ғунчаи буии гул

حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

Занҷир пора мекунад аз орзӯии гул

زنجیر پاره می کند از آرزوی گل

Рафтӣ ва дар рикоб ту рафт обрӯии гул

رفتی و در رکاب تو رفت آبروی گل

Шабнами гиреҳ чу гиря шавад дар гулӯии гул

شبنم گره چو گریه شود در گلوی گل

Минои шикаста Эйаст марои сарв дар назар

مینا شکسته ای است مرا سرو در نظر

Томаст гаштам аз қадаҳи рангу буии гул

تامست گشتم از قدح رنگ و بوی گل

Дӯд хамӯшӣ аз дил оташ баровард

دود خموشی از دل آتش برآورد

Хорӣ ки трзбон шавад аз гуфтугӯии гул

خاری که ترزبان شود از گفتگوی گل

Нози дами Масеҳ гаронаст брдлм

ناز دم مسیح گران است بردلم

Ин хорро нгркаҳ гирифтааст хуии гул

این خار را نگرکه گرفته است خوی گل

Аз чоки синаи сайри хиёбон гул кунад

از چاک سینه سیر خیابان گل کند

Онро ки бе ниёзи зи гули сохт буии гул

آن را که بی نیاز ز گل ساخت بوی گل

Обӣ назд бар оташи булбули дарин баҳор

آبی نزد بر آتش بلبل درین بهار

Холӣаст аз гулоби муруввати сабуии гул

خالی است از گلاب مروت سبوی گل

Аз гулшанӣ ки даст тиҳӣ меравад насим

از گلشنی که دست تهی می رود نسیم

Пар кардаам чу ғунчаи гиребони зи буии гул

پر کرده ام چو غنچه گریبان ز بوی گل

Шабнами зи шавқ рӯй ту эй навбаҳори ҳасан

شبنم ز شوق روی تو ای نوبهار حسن

Хуноб ҳасратӣаст ба ҷоми всбўии гул

خوناب حسرتی است به جام وسبوی گل

Чун соя дар қафоӣ ту афтод буии гул

چون سایه در قفای تو افتاد بوی گل

Дар гулшанӣ ки булбули мо нола сар кунад

در گلشنی که بلبل ما ناله سر کند

Шарми рамидаро натавон ром ҳасан кард

شرم رمیده را نتوان رام حسن کرد

Ранг парида боз наёяд ба рӯй гул

رنگ پریده باز نیاید به روی گل

Ҳар чанд хандаи рӯ ба назар ҷилва ме кунад

هر چند خنده رو به نظر جلوه می کند

Эмин машав зи барқи ҷҳонсўзи хуии гул

ایمن مشو ز برق جهانسوز خوی گل

Гирад зи ашки ман раги талхии гулобҳо

گیرد ز اشک من رگ تلخی گلابها

То реша кард дар дили ман орзӯии гул

تا ریشه کرد در دل من آرزوی گل

Аз васли нотавон муҳаббат шавад хароб

از وصل ناتوان محبت شود خراب

Беморӣ насим фазояд зи буии гул

بیماری نسیم فزاید ز بوی گل

Зулмаст ҳоли мурғи қафасро ниҳон кунад

ظلم است حال مرغ قفس را نهان کند

Онро ки чун насим буд роҳи сӯии гул

آن را که چون نسیم بود راه سوی گل

Кардам наҳуфта дар дили сад пораи рози ишқ

کردم نهفته در دل صد پاره راز عشق

Ғофил ки беш мешавад аз барги буии гул

غافل که بیش می شود از برگ بوی گل

Дар оташам чу лолаи зи пешонии кушод

در آتشم چو لاله ز پیشانی گشاد

Аз машраби васеъ ба тангам чу буии гул

از مشرب وسیع به تنگم چو بوی گل

Соиби талоши қурб накӯён наме кунам

صائب تلاش قرب نکویان نمی کنم

Чашм тараст ҳосили шабнами з рӯй гул

چشم ترست حاصل شبنم ز روی گل