Саъй кун дар иззати сӣ пораи моҳи сиём

سعی کن در عزت سی پاره ماه صیام

Каз фалак аз баҳри таъзимаш фурӯд омад калом

کز فلک از بهر تعظیمش فرود آمد کلام

Одамӣ мумтоз шуд аз соири ҳайвон ба савм

آدمی ممتاز شد از سایر حیوان به صوم

Номаи инсон ба ин меҳр худоӣ шуд тамом

نامه انسان به این مهر خدایی شد تمام

Чун дар дӯзахи даҳонгар чанд рӯзӣ баста шуд

چون در دوزخ دهان گر چند روزی بسته شد

Боз шуд чандини дарози ҷинат ба рӯй хосу ом

باز شد چندین دراز جنت به روی خاص و عام

Хол рӯй маи ҷабинонгар зи машк ва анбараст

خال روی مه جبینان گر ز مشک و عنبرست

Аз шаб қадараст холи чеҳраи моҳи сиём

از شب قدرست خال چهره ماه صیام

Нест дар солии ду иди афзӯн ва аз фархундагӣ

نیست در سالی دو عید افزون و از فرخندگی

Ид бошад мардумонро сӣ шаби ин моҳи тамом

عید باشد مردمان را سی شب این ماه تمام

Лиззати ифтор дар дунбол бошад рӯза ро

لذت افطار در دنبال باشد روزه را

Субҳ агар бандади дарии эзади кушояди вақти шом

صبح اگر بندد دری ایزد گشاید وقت شام

Рӯза созад поки соиби синаҳоро аз ҳавас

روزه سازد پاک صائب سینه ها را از هوس

зи оташи имсок май сӯзади таманноҳои хом

ز آتش امساک می سوزد تمناهای خام