Чун қадаҳ аз акси соқӣ дар биҳишт афтода ам

چون قدح از عکس ساقی در بهشت افتاده ام

Дар хароботи Муғони хуш сар навишт афтода ам

در خرابات مغان خوش سر نوشت افتاده ام

Дар ҷаҳони обу гул аз дарду доғи ишқ ӯ

در جهان آب و گل از درد و داغ عشق او

Дӯзахӣ дорам ки аз ёди биҳишт афтода ам

دوزخی دارم که از یاد بهشت افتاده ام

Хорўи гули об аз баҳористон ваҳдат ме хӯрд

خارو گل آب از بهارستان وحدت می خورد

Ман зи ғифлат дар тамизи хуби вазишат афтода ам

من ز غفلت در تمیز خوب وزشت افتاده ام

Хам ба фикри хоксориҳоӣ ман хоҳад фитод

خم به فکر خاکساریهای من خواهد فتاد

Чанд рӯзӣ бар замингар ҳамчуи хишт афтода ам

چند روزی بر زمین گر همچو خشت افتاده ام

Чун ба доғи ғурбати ман дил насузад санг ро

چون به داغ غربت من دل نسوزد سنگ را

Холи мавзунам ки ба рухсори зишт афтода ам

خال موزونم که به رخسار زشت افتاده ام

Ман ки соиб то ба гардан дар гули тан монда ам

من که صائب تا به گردن در گل تن مانده ام

Зин чаҳ ҳосил каз азали гардуни сиришт афтода ам

زین چه حاصل کز ازل گردون سرشت افتاده ام