Моҳи Мисрам дар ҳиҷоби чоҳи канъон монда ам

ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده ام

Шамъи хуршедами ниҳон дар зери домон монда ам

شمع خورشیدم نهان در زیر دامان مانده ام

Аз азизони ҳеҷ каси хобӣ барои ман надид

از عزیزان هیچ کس خوابی برای من ندید

Гарчи умрӣ шуд ки чун Юсуф ба зиндон монда ам

گرچه عمری شد که چون یوسف به زندان مانده ام

Манзили осоиши ман хок бар сар кардан аст

منزل آسایش من خاک بر سر کردن است

Сайл бе зӯрами ҷудо аз баҳри Аммон монда ам

سیل بی زورم جدا از بحر عمان مانده ام

Май гузорами сина бар реги равон аз тишнагӣ

می گذارم سینه بر ریگ روان از تشنگی

Аз рикоби Хизр танҳо дар биёбон монда ам

از رکاب خضر تنها در بیابان مانده ام

Хӯни худро мехӯрд дил дар тан афсурда ам

خون خود را می خورد دل در تن افسرده ام

Дар тилисми устихони оҷиз чу пайкон монда ам

در طلسم استخوان عاجز چو پیکان مانده ام

Ҷилва зиндон кунад дар чашми ман шаҳри сабо

جلوه زندان کند در چشم من شهر سبا

Ҳудҳуди хуш муждаам давр аз сулаймон монда ам

هدهد خوش مژده ام دور از سلیمان مانده ام

Ҳар нафас дар кӯчае ҷавлон ҳайрат ме занад

هر نفس در کوچه ای جولان حیرت می زند

Дар саранҷоми ғубори хеши ҳайрон монда ам

در سرانجام غبار خویش حیران مانده ام

Ҳеҷ кас аз бесаранҷомӣ намехонд маро

هیچ کس از بی سرانجامی نمی خواند مرا

Нома дар рахнаи девори нисён монда ам

نامه در رخنه دیوار نسیان مانده ام

Ҷазбаи дарё ба фикри сайл ман хоҳад фитод

جذبه دریا به فکر سیل من خواهد فتاد

По ба гул ҳарчанд дар саҳрои имкон монда ам

پا به گل هرچند در صحرای امکان مانده ام

Нестам навмед аз ташрифи сабзи навбаҳор

نیستم نومید از تشریف سبز نوبهار

Гарчи чун нахл аз барги урён монда ам

گرچه چون نخل از برگ عریان مانده ام

Бекамӣн натавон ба сайди ваҳшӣ матлаб расед

بی کمین نتوان به صید وحشی مطلب رسید

Аз барои маслиҳат дар чоҳи канъон монда ам

از برای مصلحت در چاه کنعان مانده ام

Аз мурувват бар ҳам овозон тараҳҳум ме кунам

از مروت بر هم آوازان ترحم می کنم

Ман на аз каҷи нағмагии беруни бустон монда ам

من نه از کج نغمگی بیرون بستان مانده ام

Қоф то қофи ҷаҳони овозаи ман рафта аст

قاف تا قاف جهان آوازه من رفته است

Гарчи чун анқои зи чашми халқи пинҳон монда ам

گرچه چون عنقا ز چشم خلق پنهان مانده ام

Аз баландии шамъи ман партав ба давр андохта аст

از بلندی شمع من پرتو به دور انداخته است

Ғайри пиндорад ки ман дар зери домон монда ам

غیر پندارد که من در زیر دامان مانده ام

Чун Сикандари ташнаи лаб бисёр дорам ҳар тараф

چون سکندر تشنه لب بسیار دارم هر طرف

Гарчи дар зулмати ниҳон чун оби ҳайвон монда ам

گرچه در ظلمت نهان چون آب حیوان مانده ام

Тӯтии ман фориғаст аз чӯби манъи нешикар

طوطی من فارغ است از چوب منع نیشکر

Аз адаби давр аз висоли шкрстон монда ам

از ادب دور از وصال شکرستان مانده ام

Гарчи дар дунёи маро беихтиёр оварда анд

گرچه در دنیا مرا بی اختیار آورده اند

Мунфаил аз хеш чун нохондаи меҳмон монда ам

منفعل از خویش چون ناخوانده مهمان مانده ام

Баҳри Ром кардан чу оҳӯи рост май созами нафас

بهر رم کردن چو آهو راست می سازم نفس

Содаи лавҳи он кас ки пиндоради зи ҷавлон монда ам

ساده لوح آن کس که پندارد ز جولان مانده ام

Май расонади болу пар аз хӯшаи соиб дона ам

می رساند بال و پر از خوشه صائب دانه ام

Дар замири хок агар як чанд пинҳон монда ам

در ضمیر خاک اگر یک چند پنهان مانده ام