Муддатӣ чун ғунча дар хӯни ҷигар печида ам

مدتی چون غنچه در خون جگر پیچیده‌ام

То дарин гулзор чун гули як даҳан хандида ам

تا درین گلزار چون گل یک دهن خندیده‌ام

Аз сар ҳар хори сад захми намоён хӯрда ам

از سر هر خار صد زخم نمایان خورده‌ام

То чу шабнами ршиноси ин чаман гардӣда ам

تا چو شبنم روشناس این چمن گردیده‌ام

Хизр дорад доғҳо бар дили зи истиғнои ман

خضر دارد داغ‌ها بر دل ز استغنای من

Рӯй оби зиндагиро бар замин молидаа ам

روی آب زندگی را بر زمین مالیده‌ام

Шуъла бемояам бо хору хас дар дору гир

شعلهٔ بی‌مایه‌ام با خار و خس در دار و گیر

Хӯрдаам сад захм то як перҳан болида ам

خورده‌ام صد زخم تا یک پیرهن بالیده‌ام

Аз сари ғайрати сапанди оташ худ гашта ам

از سر غیرت سپند آتش خود گشته‌ام

Пеши ағёр аз ҷафоӣ ӯ агар нолида ам

پیش اغیار از جفای او اگر نالیده‌ام

Зуд бар фитрок май бандади сари хуршед ро

زود بر فتراک می‌بندد سر خورشید را

Шаҳсавориро ки ман дар хонаи зин дида ам

شهسواری را که من در خانهٔ زین دیده‌ام

Пар баровардааст аз дарди талаби санги нишон

پر برآورده است از درد طلب سنگ نشان

Аз гарони ҷонии ҳамон ман бар замин часбида ам

از گران‌جانی همان من بر زمین چسبیده‌ام

намекунад теғи забони шуъларо дандонаи дор

می‌کند تیغ زبان شعله را دندانه‌دار

Ҷомаи фатҳӣ ки ман аз бӯрё пӯшида ам

جامهٔ فتحی که من از بوریا پوشیده‌ام

То чу май соиби каломами пухтау рангин шуда аст

تا چو می صائب کلامم پخته و رنگین شده است

Дар ҳарими синаи хами солҳо ҷӯшида ам

در حریم سینهٔ خُم سال‌ها جوشیده‌ام