Осмони нилгунро сабз кард андеша ам
آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهام
Бесутуни кон зумуррад шуд зоб теша ам
بیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
Ғӯта дар хӯн зад сипеҳр аз нохун андеша ам
غوطه در خون زد سپهر از ناخن اندیشهام
Бесутуни як дона ёқӯт шуд аз теша ам
بیستون یک دانه یاقوت شد از تیشهام
Доғи ҷонсӯзӣ буд ҳар нуқтае аз калаки ман
داغ جانسوزی بود هر نقطهای از کلک من
Дида шераст карами шаби чароғ беша ам
دیده شیرست کرم شبچراغ بیشهام
Аз гулобам дар фалакҳо шишае холӣ намонад
از گلابم در فلکها شیشهای خالی نماند
Май гудозади дили ҳамон дар бута андеша ам
میگدازد دل همان در بوته اندیشهام
Он сбкдстм ки чун дар бесутун рӯ оварам
آن سبکدستم که چون در بیستون رو آورم
Чун сапанд аз ҷои хезади пеши пой теша ам
چون سپند از جای خیزد پیش پای تیشهام
Мутриб ва соқӣ намехоҳад дили пуршӯри ман
مطرب و ساقی نمیخواهد دل پرشور من
Бодаи Мансури бармеи орад аз худ шиша ам
باده منصور برمیآرد از خود شیشهام
То чаҳ гулҳо сояам дар доман гардун кунад
تا چه گلها سایهام در دامن گردون کند
Кӯчаи боғ хулд шуд мағзи замин аз реша ам
کوچه باغ خلد شد مغز زمین از ریشهام
Шӯрбахтии байн ки босад шкрстони ҳасан ӯ
شوربختی بین که باصد شکرستان حسن او
Ҳам ба хӯн ман кунад ширини даҳон теша ам
هم به خون من کند شیرین دهان تیشهام
Чун кашам дар гӯши соиби ҳалқаи фармони ақл
چون کشم در گوش صائب حلقه فرمان عقل
Ман ки аз зуннорёни ишқ коФрпишаҳ ам
من که از زناریان عشق کافرپیشهام