Муъминиро мекунад озод аз қайди фаранг

مومنی را می‌کند آزاد از قید فرنگ

Ҳарки месозад дарин маҳфили зи худ бегона ам

هرکه می‌سازد درین محفل ز خود بیگانه‌ام

То ба кӣ дар хӯрдани дил рӯзгорам бугзарад

تا به کی در خوردن دل روزگارم بگذرد

Чанд чун паргор бошад маркази худ дона ам

چند چون پرگار باشد مرکز خود دانه‌ام

Аз каттони сад перҳани бунёди ман нозук тар аст

از کتان صد پیرهن بنیاد من نازک‌تر است

намекунад маҳтоби кори сайл дар вайрона ам

می‌کند مهتاب کار سیل در ویرانه‌ام

Дар сари шӯридаи ман ақл савдо ме шавад

در سر شوریده من عقل سودا می‌شود

намекунад гирди ятемии дардро паймона ам

می‌کند گرد یتیمی درد را پیمانه‌ام

Кӯҳи ғами ратли гарон табъ хурсанд ман аст

کوه غم رطل گران طبع خرسند من است

Чун гуҳар дар санг серобаст доим дона ам

چون گهر در سنگ سیراب است دایم دانه‌ام

Ишқ ӯ кард ин чунин шӯридаи мағзам варна буд

عشق او کرد این چنین شوریده مغزم ورنه بود

Сарнавишти осмонҳо абҷад тифлона ам

سرنوشت آسمان‌ها ابجد طفلانه‌ام

Хшксоли зуҳди нами дрҷўӣ ман нагузошта аст

خشکسال زهد نم درجوی من نگذاشته است

Ташнаи якҳоиҳои гиря мастона ам

تشنه یک های‌های گریه مستانه‌ام

Шамъи нозуки дили ғуборолуд ғайрат ме шавад

شمع نازک‌دل غبارآلود غیرت می‌شود

Варна барме оварад оташи зи худ парвона ам

ورنه برمی‌آورد آتش ز خود پروانه‌ام

Ҳар чароғии соиб аз ҷои дрнмии оради маро

هر چراغی صائب از جا درنمی‌آرد مرا

Сина бар шамъ таҷаллӣ мезанад парвона ам

سینه بر شمع تجلی می‌زند پروانه‌ام

Кас нагардад аз ҷунуни гирди дил девона ам

کس نگردد از جنون گرد دل دیوانه‌ام

Чун камон аз зӯр худ дорад нигаҳбон хона ам

چون کمان از زور خود دارد نگهبان خانه‌ام

Шер мебозад ҷигар аз шӯриши савдои ман

شیر می‌بازد جگر از شورش سودای من

Ҳалқа аз доғ ҷунун дорад дар ғмхонаҳ ам

حلقه از داغ جنون دارد در غمخانه‌ام

Кист маҷнӯн то натавонади ҳам тарозу шуд ба ман

کیست مجنون تا نتواند هم ترازو شد به من

Май шуморади санги Тифлони кӯҳро девона ам

می‌شمارد سنگ طفلان کوه را دیوانه‌ام

Борҳо аз афсари хуршеди сар дуздида ам

بارها از افسر خورشید سر دزدیده‌ام

Доғ дорад осмонро ҳиммат мардона ам

داغ دارد آسمان را همت مردانه‌ام

Хонаи пардозии марои пайваста дар дил сокин аст

خانه پردازی مرا پیوسته در دل ساکن است

Сайли мор ганҷ гардӣдааст дар вайрона ам

سیل مار گنج گردیده است در ویرانه‌ام

Дар баннои сабри ман ғами рахна натавонад фиканд

در بنای صبر من غم رخنه نتواند فکند

Ман на он теғам ки ҳар сангӣ кунад дандона ам

من نه آن تیغم که هر سنگی کند دندانه‌ام