Соф чун субҳаст бо олами дил бекӣна ам

صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌ام

наме тавон рӯ дид аз равшандилӣ дар сина ам

می‌توان رو دید از روشندلی در سینه‌ام

Аз май равшани сиёҳии об ҳайвон ме шавад

از می روشن سیاهی آب حیوان می‌شود

Нест бар хотири ғуборӣ аз шаб одина ам

نیست بر خاطر غباری از شب آدینه‌ام

Гар занам меҳр хамӯшӣ бар лаб худ ме шавад

گر زنم مهر خموشی بر لب خود می‌شود

Киштии дарёӣ аз оби гуҳар ганҷина ам

کشتی دریایی از آب گهر گنجینه‌ام

Дошт чун тӯтии ниҳон дар занги худбинии маро

داشت چون طوطی نهان در زنگ خودبینی مرا

То назари бастами зи худ безанг шуд ойӣна ам

تا نظر بستم ز خود بی‌زنگ شد آیینه‌ام

Нестанд эмини зи чашми захми равшани гавҳарон

نیستند ایمن ز چشم زخم روشن گوهران

Дорад аз ҷавҳари зираи зери қабо ойӣна ам

دارد از جوهر زره زیر قبا آیینه‌ام

Фақр бар ман аз хасисӣ чун гадоён пина нест

فقر بر من از خسیسی چون گدایان پینه نیست

Рқъаҳ ҳоҷат надорад хирқа пашмина ам

رقعه حاجت ندارد خرقه پشمینه‌ام

То сифедӣ аз сиёҳӣ фарқ кардам чун қалам

تا سفیدی از سیاهی فرق کردم چون قلم

Буд доими машриқи захми намоён сина ам

بود دایم مشرق زخم نمایان سینه‌ام

Як қаламгар мавҷи дарёи даст яғмое шавад

یک قلم گر موج دریا دست یغمایی شود

Соиб аз гавҳар намегардад тиҳӣ ганҷина ам

صائب از گوهر نمی‌گردد تهی گنجینه‌ام