Ман ба обу нон агар чун биғмон ме зистам

من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستم

Бе муҳаббати кофарамгар як замон ме зистам

بی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم

Зинда аз ёди ҳақами ман варна дар ин хокдон

زنده از یاد حقم من ورنه در این خاکدان

Сад кафан пусонда будамгар ба ҷон ме зистам

صد کفن پوسانده بودم گر به جان می زیستم

Марг бар ман зиндагонии рогўорокрдаҳ буд

مرگ بر من زندگانی راگواراکرده بود

Дрбҳорони ман ба умед хазон ме зистам

دربهاران من به امید خزان می زیستم

Гар намешуд пардаи чашми ҷаҳони байни бихўдӣ

گر نمی شد پرده چشم جهان بین بیخودی

Ман чисон дар ваҳшати обод ҷаҳон ме зистам

من چسان در وحشت آباد جهان می زیستم

Ҳосилам аз зиндагӣ чун шамъи ашки воаҳ буд

حاصلم از زندگی چون شمع اشک وآه بود

Ман дарин маҳфил барои дигарон ме зистам

من درین محفل برای دیگران می زیستم

Ханда меомад маро чун гул бар авзоъи ҷаҳон

خنده می آمد مرا چون گل بر اوضاع جهان

Бо лаби хандон агар дар гулистон ме зистам

با لب خندان اگر در گلستان می زیستم

Бар самандари оташи сӯзон буд оби ҳаёт

بر سمندر آتش سوزان بود آب حیات

Ман ба дӯзах дар биҳишт ҷовдон ме зистам

من به دوزخ در بهشت جاودان می زیستم

Гар зи ковуши хонаи худ май расонидам ба об

گر ز کاوش خانه خود می رسانیدم به آب

Чун Хизри ман ҳам ба умр ҷовдон ме зистам

چون خضر من هم به عمر جاودان می زیستم

Моҳӣ беоб дар хушкӣ чашон ғалатад ба хок

ماهی بی آب در خشکی چشان غلطد به خاک

Давр азон ҷони ҷаҳони соиб чунон ме зистам

دور ازان جان جهان صائب چنان می زیستم