Чун садафи дастӣ ки аз баҳри гуҳари бардоштам

چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

Гар ба дандон мегирифтам ақди гавҳари доштам

گر به دندان می گرفتم عقد گوهر داشتم

Бистари ваболин ман буд аз пурваболи ҳумо

بستر وبالین من بود از پروبال هما

То дарин бстонсрои сар дар таҳи пурдоштам

تا درین بستانسرا سر در ته پرداشتم

Домани поки қиёматро чаро дар хӯни кашам

دامن پاک قیامت را چرا در خون کشم

Ман ки захм аз хандаи худ ҳамчуи гули бардоштам

من که زخم از خنده خود همچو گل برداشتم

Тирам аз тасхири он ойӣна рӯ омад ба санг

تیرم از تسخیر آن آیینه رو آمد به سنگ

Ман ки дар пешонии иқболи Сикандари доштам

من که در پیشانی اقبال سکندر داشتم

Кор равған мекунад бо шуълаи бибоки об

کار روغن می کند با شعله بیباک آب

Шуд зиёд аз теғ ӯ шурӣ ки дар сари доштам

شد زیاد از تیغ او شوری که در سر داشتم

Пои сайрам хушк гардид аз ғурури зуҳди кош

پای سیرم خشک گردید از غرور زهد کاش

Бодбонӣ чун ҳубоб аз домани трдоштм

بادبانی چون حباب از دامن ترداشتم

Нашутур аз номардумӣ дар пардаи чашмами шикаст

نشتر از نامردمی در پرده چشمم شکست

Аз раҳ ҳар кас ба мижгони хору хаси бардоштам

از ره هر کس به مژگان خار و خس برداشتم

Сабзаи хати заҳр қотил шуд бар он теғи нигоҳ

سبزه خط زهر قاتل شد بر آن تیغ نگاه

Ман ба ин фасли баҳори умеди дигрдоштм

من به این فصل بهار امید دیگرداشتم

Оҳи сардӣ буд каз дил аз надомати ҷуста буд

آه سردی بود کز دل از ندامت جسته بود

Сояи бедӣ ки дар саҳрои маҳшари доштам

سایه بیدی که در صحرای محشر داشتم

Аз раги хомии ҳамон дар печу тобам гарчи ман

از رگ خامی همان در پیچ و تابم گرچه من

Бистари ваболин зотш чун самандари доштам

بستر وبالین زآتش چون سمندر داشتم

Ҳаргиз аз ваҳшат нёсудам дарин оромгоҳ

هرگز از وحشت نیاسودم درین آرامگاه

Такя бар шамшер аз паҳлавии лоғари доштам

تکیه بر شمشیر از پهلوی لاغر داشتم

Чун сабу дар гардан мешуд ҳамоили оқибат

چون سبو در گردن می شد حمایل عاقبت

Дасти кӯтоҳӣ ки доим дар таҳи сари доштам

دست کوتاهی که دایم در ته سر داشتم

Бениёз аз халқ аз дасти дуоӣ худ шудам

بی نیاز از خلق از دست دعای خود شدم

Ҳосили олами азин як кафи замини бардоштам

حاصل عالم ازین یک کف زمین برداشتم

Тӯтии ман соиб аз гуфтор шукр ме фишонд

طوطی من صائب از گفتار شکر می فشاند

То зи ишқи ойӣнаи рӯе дар баробари доштам

تا ز عشق آیینه رویی در برابر داشتم