Шаб ки он ойӣнаи рӯро дар баробари доштам

شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

Толеъи фағфуру иқболи Сикандари доштам

طالع فغفور و اقبال سکندر داشتم

Шарҳ медодам ба он лаби тлхкомиҳои хеш

شرح می دادم به آن لب تلخکامیهای خویش

Роҳи ҳарфии ҳамчуи тӯтии пеши шукри доштам

راه حرفی همچو طوطی پیش شکر داشتم

Бар лаби сари чашмаи кавсари з рӯй шармгин

بر لب سر چشمه کوثر ز روی شرمگین

Синае сӯзонтар аз саҳрои мҳшрдоштм

سینه ای سوزانتر از صحرای محشرداشتم

Он ки дар гарданкашии миноӣ майро доғ дошт

آن که در گردنکشی مینای می را داغ داشت

То саҳари лаб бар лаб ӯ ҳамчуи соғари доштам

تا سحر لب بر لب او همچو ساغر داشتم

Наъли воруни дурбинонро ҳисор оҳан аст

نعل وارون دوربینان را حصار آهن است

Дил ба ҷоеу назар бар ҷои дигари доштам

دل به جایی و نظر بر جای دیگر داشتم

Содагӣ ойӣнаамро шуд ҳисори офият

سادگی آیینه ام را شد حصار عافیت

Рӯзем хӯн буд то чун теғи ҷавҳари доштам

روزیم خون بود تا چون تیغ جوهر داشتم

Зиндаам фикр иморат кард чун қорун ба хок

زنده ام فکر عمارت کرد چون قارون به خاک

Ёди айёмӣ ки хиштӣ дар таҳи сари доштам

یاد ایامی که خشتی در ته سر داشتم

Дар гирифторӣ ҳамон будам гирифтории талаб

در گرفتاری همان بودم گرفتاری طلب

Дар қафас будам назари брдоми дигари доштам

در قفس بودم نظر بردام دیگر داشتم

То сар шӯридаам аз доғи савдои гарм буд

تا سر شوریده ام از داغ سودا گرم بود

Чун масеҳои чатр аз хуршед бар сари доштам

چون مسیحا چتر از خورشید بر سر داشتم

Ташнаи чашмӣ чун садафи меҳри аздҳонм бар гирифт

تشنه چشمی چون صدف مهر ازدهانم بر گرفت

Варна ман дар пардаи тбхолаҳи кавсари доштам

ورنه من در پرده تبخاله کوثر داشتم

Дар муҳӣти офариниш аз суханҳои газоф

در محیط آفرینش از سخنهای گزاف

Лол будам чун садаф бо он ки гавҳари доштам

لال بودم چون صدف با آن که گوهر داشتم

Нест соиби оташини гуфтории ман ин замон

نیست صائب آتشین گفتاری من این زمان

Оташӣ дар синаи доими ҳамчуи миҷмари доштам

آتشی در سینه دایم همچو مجمر داشتم