Дар ғарибии гашти сарфи номҷўиӣ чун ақиқ

در غریبی گشت صرف نامجویی چون عقیق

Мушти хӯнӣ каз ҷигари гоҳи Ямани бардоштам

مشت خونی کز جگر گاه یمن برداشتم

Бо зибардастии спҳроҳнин пай барнадошт

با زبردستی سپهراهنین پی برنداشت

Аз амонати бори сангин ки ман бардоштам

از امانت بار سنگین که من برداشتم

Шиква аз роҳи дурушти ишқи кофар неъматӣ аст

شکوه از راه درشت عشق کافر نعمتی است

Ман зи хораши файзи буии перҳани бардоштам

من ز خارش فیض بوی پیرهن برداشتم

Мурғ беболу пари шаби ошён гум карда ам

مرغ بی بال و پر شب آشیان گم کرده ام

То дили худро зи зулфи пуршикани бардоштам

تا دل خود را ز زلف پرشکن برداشتم

Ҳар ду олам чун саф мижгон фитод аз чашми ман

هر دو عالم چون صف مژگان فتاد از چشم من

Хори роҳат то ба чашми хештани бардоштам

خار راهت تا به چشم خویشتن برداشتم

Ҷузи надомати ҳосили дигари суол ман надошт

جز ندامت حاصل دیگر سوال من نداشت

Ризқи дандони гашти дастӣ каз даҳани бардоштам

رزق دندان گشت دستی کز دهن برداشتم

Мушти хӯни куштаи ман қобил даъвӣ набӯд

مشت خون کشته من قابل دعوی نبود

Даст аз домони он симини бадани бардоштам

دست از دامان آن سیمین بدن برداشتم

Ҳосили сӯрати парастии ғӯта дар хӯн хӯрдан аст

حاصل صورت پرستی غوطه در خون خوردن است

Ибрат аз анҷоми кори кӯҳкани бардоштам

عبرت از انجام کار کوهکن برداشتم

Чун суроҳе нашоҳ май медиҳад гуфтори ман

چون صراحی نشاه می می دهد گفتار من

Базм шуд пуршӯр то меҳр аз даҳани бардоштам

بزم شد پرشور تا مهر از دهن برداشتم

Соиб аз назораи фирдавси гаштам бе ниёз

صائب از نظاره فردوس گشتم بی نیاز

Парда то аз рӯй гулранги сухани бардоштам

پرده تا از روی گلرنگ سخن برداشتم

То лаби лаъли турои меҳр аз даҳан бар доштам

تا لب لعل ترا مهر از دهن بر داشتم

Файзи доғи тоза аз доғи куҳани бардоштам

فیض داغ تازه از داغ کهن برداشتم

Рӯй талхи баҳр бар ман роҳи хоҳиш баста дошт

روی تلخ بحر بر من راه خواهش بسته داشت

Пеши Нитсаон чун садафи даст аз даҳани бардоштам

پیش نیسان چون صدف دست از دهن برداشتم

Мунфаил аз озодагонам гарчи ғайр аз дил набӯд

منفعل از آزادگانم گرچه غیر از دل نبود

Тӯшае каз олами эҷоди ман бардоштам

توشه ای کز عالم ایجاد من برداشتم

Аз чамани пиро чаҳ афтодааст нози гули кашам

از چمن پیرا چه افتاده است ناز گل کشم

Ман ки аз кунҷи қафаси файзи чамани бардоштам

من که از کنج قفس فیض چمن برداشتم

Гарчи медонам нахоҳад омад аз битоқтӣ

گرچه می دانم نخواهد آمد از بیطاقتی

Ваъдаи он ёри ҷониро ба тани бардоштам

وعده آن یار جانی را به تن برداشتم

Аз надомат май занам дар рӯзгори хат ба сар

از ندامت می زنم در روزگار خط به سر

Дасти густохӣ каз он себи зқни бардоштам

دست گستاخی کز آن سیب ذقن برداشتم

Фикри доғи тозае май гашти гирди дили маро

فکر داغ تازه ای می گشت گرد دل مرا

Пунбае гоҳегар аз доғи куҳани бардоштам

پنبه ای گاهی گر از داغ کهن برداشتم

Чун назар бурдорам аз зулфӣ ки азҳри ҳалқа аш

چون نظر بردارم از زلفی که ازهر حلقه اش

Баҳраи нофи ғизолони хутани бардоштам

بهره ناف غزالان ختن برداشتم

Бар сапанди ман зи аҳли базми касро дил насӯхт

بر سپند من ز اهل بزم کس را دل نسوخت

Гарчи ман офоти чашм аз анҷумани бардоштам

گرچه من آفات چشم از انجمن برداشتم

ИўсФстони гашти зиндони ғарибӣ дар назар

یوسفستان گشت زندان غریبی در نظر

То зи дили ёди замини гири ватани бардоштам

تا ز دل یاد زمین گیر وطن برداشتم