Гар ба малики бихўдии умеди ҷомии доштам

گر به ملک بیخودی امید جامی داشتم

намешудам беруни зи худ чандон ки по май доштам

می شدم بیرون ز خود چندان که پا می داشتم

Нармӣ раҳ шуд чу маҳфили торўпўди хоби ман

نرمی ره شد چو محفل تاروپود خواب من

Ҷои гул эй коши оташи зери по май доштам

جای گل ای کاش آتش زیر پا می داشتم

Косаи ман ҳам агар бемағз май буд аз азал

کاسه من هم اگر بی مغز می بود از ازل

Баҳрае аз сояи боли ҳумо май доштам

بهره ای از سایه بال هما می داشتم

Дасти азин дори фано гар метавонистам кашид

دست ازین دار فنا گر می توانستم کشید

Курсии афлокро дар зери по май доштам

کرسی افلاک را در زیر پا می داشتم

Қисмат оташ намешуд хурдаи ман ҳамчуи гул

قسمت آتش نمی شد خرده من همچو گل

Гар дарин гулзори бӯе аз вафо май доштам

گر درین گلزار بویی از وفا می داشتم

Парда бегонагӣ шуд покдомонии маро

پرده بیگانگی شد پاکدامانی مرا

Варна ман ҳам роҳи ҳарфи ошно май доштам

ورنه من هم راه حرف آشنا می داشتم

Бе забонии ҳалқаи берун дар дорад маро

بی زبانی حلقه بیرون در دارد مرا

Варна дар гесуӣ ӯ чун шонаи ҷо май доштам

ورنه در گیسوی او چون شانه جا می داشتم

Оқибат зад брзминми он ки аз рӯй ниёз

عاقبت زد برزمینم آن که از روی نیاز

Солҳо бар рӯй дасташ чун дуо май доштам

سالها بر روی دستش چون دعا می داشتم

Гӯшаи дил гар намешуд пардаи дори гавҳарам

گوشه دل گر نمی شد پرده دار گوهرم

Ман дарин дарёии пуршӯраши куҷо май доштам

من درین دریای پرشورش کجا می داشتم

Ъушрат рӯй замин май буд соиб зон ман

عشرت روی زمین می بود صائب زان من

Ҷои поегар дар иқлӣми ризо май доштам

جای پایی گر در اقلیم رضا می داشتم