Ғӯта дар оташ задам аз оби ҳайвон сар задам

غوطه در آتش زدم از آب حیوان سر زدم

Санг бар ойӣнаи иқбол Искандар задам

سنگ بر آیینه اقبال اسکندر زدم

Ҷуз дар дўлтсрои дили дарин ибрати саро

جز در دولتسرای دل درین عبرت سرا

Бонги навмидии баромад ҳар дар дигар задам

بانگ نومیدی برآمد هر در دیگر زدم

Он сапанд кулуфт олудам дар оташгоҳи ишқ

آن سپند کلفت آلودم در آتشگاه عشق

Каз ғубори синаи гул бар равзан миҷмар задам

کز غبار سینه گل بر روزن مجمر زدم

Ташнаи дидор бар гардад зи дарёи хушки лаб

تشنه دیدار بر گردد ز دریا خشک لب

Наъли ворун буд ҳар ҷое ки бар кавсар задам

نعل وارون بود هر جایی که بر کوثر زدم

Ахгари афсурдаи ман мурда хокистараст

اخگر افسرده من مرده خاکسترست

Варна ман бар оташи худ доман маҳшар задам

ورنه من بر آتش خود دامن محشر زدم

Дар ниқоби ток рӯй духтар зар шуд кабӯд

در نقاب تاک روی دختر زر شد کبود

Бас ки бирҳмонаҳи санги тавба бар соғар задам

بس که بیرحمانه سنگ توبه بر ساغر زدم

Қуфли васвоси хиради авқот зойеъ ме кунад

قفل وسواس خرد اوقات ضایع می کند

Аз ҷунуни оташ ба калаку коғаз ва дафтар задам

از جنون آتش به کلک و کاغذ و دفتر زدم

Риштаи парвози ман чун сабзаи хобида буд

رشته پرواز من چون سبزه خوابیده بود

Дар ҳавои сарв ӯ чандон ки бол ва пар задам

در هوای سرو او چندان که بال و پر زدم

Кишти олами дона шухӣ надорад ҳамчуи ман

کشت عالم دانه شوخی ندارد همچو من

Осмон ҷанбед бар худ аз замин то сар задам

آسمان جنبید بر خود از زمین تا سر زدم

Дар ақиқ бениёзӣ буд дарёҳои файз

در عقیق بی نیازی بود دریاهای فیض

Соғари худро абас бар чашма кавсар задам

ساغر خود را عبث بر چشمه کوثر زدم

Ҳар қадари соиби зи пои андохти дарё хайма ам

هر قدر صائب ز پا انداخت دریا خیمه ام

Чун ҳубоб аз содаи лавҳии хайма дигар задам

چون حباب از ساده لوحی خیمه دیگر زدم