Тарк сар кардам зҷиби осмони сари барзадам

ترک سر کردم زجیب آسمان سر برزدم

Бегиреҳ чун риштаи гаштами ғӯта дар гавҳар задам

بی گره چون رشته گشتم غوطه در گوهر زدم

Тани парастии пардаи бенаӣ ман гашта буд

تن پرستی پرده بینایی من گشته بود

Шамъи урён буд чун оташ ба бол ва пар задам

شمع عریان بود چون آتش به بال و پر زدم

Субҳи маҳшари оҷиз аз тартиби авроқ ман аст

صبح محشر عاجز از ترتیب اوراق من است

Бас ки худро дар суроғ ӯ ба якдигар задам

بس که خود را در سراغ او به یکدیگر زدم

Шуд дилам аз хона бе равзани гардуни сиёҳ

شد دلم از خانه بی روزن گردون سیاه

Ҳамчуи оҳ аз рахнаи дили оқибат бар дар задам

همچو آه از رخنه دل عاقبت بر در زدم

Танггирӣ бар ман эй гардуни оҷизи каш бас аст

تنگ گیری بر من ای گردون عاجز کش بس است

Сӯхтам аз баси нафас дар зер хокистар задам

سوختم از بس نفس در زیر خاکستر زدم

Он сияҳ рӯем ки сад ойӣнаро кардам сиёҳ

آن سیه رویم که صد آیینه را کردم سیاه

Вази ғалати бинӣ дар ойӣна дигар задам

وز غلط بینی در آیینه دیگر زدم

Саъй беқисмат парешоне диҳад бар варна ман

سعی بی قسمت پریشانی دهد بر ورنه من

Қатра дар зулмот ҳастӣ беш аз Сикандар задам

قطره در ظلمات هستی بیش از سکندر زدم

Чун кафи дарёи парешон сайр шуд дастори ман

چون کف دریا پریشان سیر شد دستار من

Бас ки чун дарёи каф аз шӯри ҷунун бар сар задам

بس که چون دریا کف از شور جنون بر سر زدم

Дар миёни оташ сӯзон нишастам то камар

در میان آتش سوزان نشستم تا کمر

Тодмии хуш дар бисоти хок чун миҷмар задам

تادمی خوش در بساط خاک چون مجمر زدم

Бе ту ризвонам ба сайри гулшани фирдавси барад

بی تو رضوانم به سیر گلشن فردوس برد

Нола Эй кардам ки оташ дар дил кавсар задам

ناله ای کردم که آتش در دل کوثر زدم

намехӯрдам бар икдгр аз ҷунбиши мижгон ӯ

می خوردم بر یکدگر از جنبش مژگان او

Ман ки чандини бор танҳо бар саф маҳшар задам

من که چندین بار تنها بر صف محشر زدم

Дрсўоди офариниши ҳеҷ кас дар хона нест

درسواد آفرینش هیچ کس در خانه نیست

Варна ман чун меҳри тобони ҳалқа бар ҳар дар задам

ورنه من چون مهر تابان حلقه بر هر در زدم

Ҳар чаҳ май оради ръўнти душмани ҷон ман аст

هر چه می آرد رعونت دشمن جان من است

Теғ хӯн олуд шуд гршохи гул бар сар задам

تیغ خون آلود شد گرشاخ گل بر سر زدم

Талхии гуфтор бар ман зиндагиро талх дошт

تلخی گفتار بر من زندگی را تلخ داشت

Лаби зи ҳарфи талхи шастами ғӯта дар шукр задам

لب ز حرف تلخ شستم غوطه در شکر زدم

Хок шуд дар зери авроқи пару болами ниҳон

خاک شد در زیر اوراق پر و بالم نهان

Дар таманнои ту аз баси гирди олами прздм

در تمنای تو از بس گرد عالم پرزدم

Сӯзи дилро тишнагии даст аз гиребон бар надошт

سوز دل را تشنگی دست از گریبان بر نداشت

Соғари тбхолро чандон ки бркўср задам

ساغر تبخال را چندان که برکوثر زدم

Ин ҷавоби он ки мегуяд назирӣ дар ғазал

این جواب آن که می گوید نظیری در غزل

То кавокиб сбҳаҳ гардонид ман соғар задам

تا کواکب سبحه گردانید من ساغر زدم