Ҳар ки меояд ба малик ҳастӣ аз кӯии адам

هر که می آید به ملک هستی از کوی عدم

Боз мегардад ба ҷон бе нафаси сӯии адам

باز می گردد به جان بی نفس سوی عدم

Ҳарки медонад чаҳ ошӯбаст дрмлки вуҷӯд

هرکه می داند چه آشوب است درملک وجود

Бетааммул барнадорад сари зи зонуии адам

بی تامل برندارد سر ز زانوی عدم

Ҳаст дар мизон ҳастӣ роҳи врсми имтиёз

هست در میزان هستی راه ورسم امتیاز

Хоки взрбошди баробари дртрозўии адам

خاک وزرباشد برابر درترازوی عدم

Ҳарки рафт онҷои зи фикри бози гашт осӯда шуд

هرکه رفت آنجا ز فکر باز گشت آسوده شد

Дилнишин афтодааст аз баси сари кӯии адам

دلنشین افتاده است از بس سر کوی عدم

Саҷдаи шукраш ба домон қиёмат ме кашад

سجده شکرش به دامان قیامت می کشد

Ҳар киро миҳроб гардад тоқи абрӯии адам

هر که را محراب گردد طاق ابروی عدم

То беафтӣ аз нафас чун дидаи қурбониён

تا بیفتی از نفس چون دیده قربانیان

Рӯ макун зинҳори ради ойӣна рӯй адам

رو مکن زنهار رد آیینه روی عدم

Нест дар малики пурошӯби вуҷӯди осӯдагӣ

نیست در ملک پرآشوب وجود آسودگی

Чун нафаси азпои манишин дар такопуии адам

چون نفس ازپای منشین در تکاپوی عدم

Хок май молад ба лаби соиби зи бими чашми захм

خاک می مالد به لب صائب ز بیم چشم زخم

Варна серобаст аз оби зиндагии ҷӯии адам

ورنه سیراب است از آب زندگی جوی عدم